ISCHAEMUM. 117 



massieve, vaak donkerrood gekleurde bloeihalmen en talrijke, zeer 

 kort gesteeldc, eirond-lancet-lijnvormige, gladrandige bladeren met 

 zwak hartvormigen voet en spitsen top. De halmen dragen aan 

 den top twee stevig tegen elkaar gedrukte, aan den voet vaak door 

 de bovenste bladscheeden omsloten, 2 tot b\ cM. lange, door haar 

 bleeke kleur de aandacht trekkende aren met gelede spil, waarlangs 

 de schijnbaar ongewapende — in werkelijkheid echter zeer kort ge- 

 naaide — 6a 9 mM. lange aartjes paarsgewijs (één zittend en één 

 gesteeld) zijn ingeplant. De tijdens den bloei naar buiten stekende 

 stempels zijn wit en opvallend groot. Dit gras is verbreid over den 

 geheelen Archipel. Op Java is het wel is waar hier en daar vrij diep 

 landwaarts in — tot op 150 M. zeehoogte — aangetroffen, maar 

 zijn eigenlijke groeiplaats is even achter het zeestrand, vooral op 

 zand of op zandig, droog of eenigszins vochtig maar niet drassig 

 terrein, zeer dikwijls op de oudere deelen van een strandwal in of 

 onmiddellijk achter de Pes caprae- en de Barringtoniaformatie's ; 

 daar kan het in groote hoeveelheid optreden en soms geheele vel- 

 den vormen. Het is een vrij zacht en zeer bruikbaar voedergras 

 met tamelijk groote productie, volgens een aanteekening van Teys- 

 mann bij door hem ingezameld materiaal, op Banka zelfs het beste 

 voedergras. Het gemiddelde van een 6-tal analyses wijst een mid- 

 delmatige voedingswaarde uit ; het aschgehalte was bij alle analyses 

 ongewoon laag (Backer). 



Waarschijnlijk is dit de plant door Rumph. beschreven (VI, bl. 14) 

 onder den naam Hippogrostis amboinica major (de daarbij 

 behoorende afbeelding past niet bij den tekst en stelt zeker een ander 

 gras voor) met de mededeeling, dat het groote paardengras een 

 gewoon voeder voor paarden en runderen is en dat een papje van 

 de groene aren, gewreven met een stukje gember, desnoods kan 

 dienen als heelend middel op vleeschwonden. 



19/H9. Ischaemum rugosum salisb. 



Volksnamen. Jav.: Blëmbëm — Mad.: Rebha bèbè goenggoeng 

 — Flores: Loko djonga naé (Mangg.). 

 Éénjarig, sterk uitstoelend, 0.10 tot 1.00 M. hoog gras met op- 

 gerichte of opstijgende, massieve halmen en lijnvormige, aan beide 

 zijden met lange haren bezette bladeren. De bloeiwijzen zijn op c!e 

 halmtoppen paarsgewijs bijeen staande, stevig tegen elkaar gedrukte, 

 21 a 12 cM. lange aren met gelede spil, waarvan de behaarde leden 

 telkens twee aartjes dragen, één zittend en één gesteeld ; het zit- 

 tende is 5 a 6 mM. lang, zeer opvallend dwars gerimpeld en voor- 

 zien van een vrij lange naald, terwijl het gesteelde langs den rand 

 meer of minder duidelijke knobbels of zwakke rimpels draagt en 

 niet gewapend is. Dit gras is in den Maleischen Archipel tot dus- 

 verre ingezameld op Java, de Kangean-eilanden, Flores en Timor. 

 Op Java is het veelvuldig aangetroffen tusschen Buitenzorg en 

 Depok, doch overigens alleen in de oostelijke helft van het eiland 

 tusschen 5 en 300 M. zeehoogte, altijd op drassig of vochtig ter- 

 rein, vooral op geïnundeerde of braak liggende sawahs, vaak in 

 groote hoeveelheid bijeen ; bloeiend is het te vinden van Maart 

 tot September. Door de bevolking wordt het een geschikt veevoeder 

 geacht zoo lang het niet te oud is en vaak voor dit doel gesneden. 



