118 GRAMINEAE. 



Hel gemiddelde van een 5-tal analyses geeft een voldoende voe- 

 dingswaarde aan, doch de samenstelling is onderhevig aan sterke 

 schommelingen, wat dikwijls het geval is bij akkefgrassen en wel 

 verband zal honden met de vruchtbaarheid van den bodem (Backer). 



Ischaemum timorensc kunth. 



Volksnamen. Soend.: Djoekoet djampang manggoeng (Bantam), 

 Dj. ? kakawatan, Dj. raket, Dj. tatambagaan — Jav.; Blèmbëm, 

 Soekêi dëmbagan, S. tëmbagan — Sas. : Roempoet apct — Flores: 

 Loko djonga toï. (Mangg.). 

 Gras met aan den voet kruipende en wortelslaande, daarboven 

 opgerichte of op andere planten steunende, lange, dunne halmen en 

 tamelijk kleine of middelmatige, spitse, van onderen vrij dicht 

 behaarde bladeren ; de knoopen zijn voorzien van een dichten krans 

 van lange, witte haren. De halmtop draagt twee groene of meer of 

 minder sterk purper aangeloopen aren ter lengte van 2 tot 8 cM., 

 die aanvankelijk zoo stijf tegen elkaar zijn aangedrukt, dat ze 

 slechts één aar schijnen te vormen, maar later een weinig uiteen- 

 wijken ; de kantige, langharige, heen en weer gebogen — schijnbaar 

 herhaaldelijk gevorkte — spi! is bezet met dicht opeen gedrongen, 

 aan den voet gladde, daarboven overlangs geribde aartjes, die in 

 het bezit zijn van een vrij lange, dunne, aan öqu voet spiraalvor- 

 mig gewrongen naald. Tusschen den steel van het gesteelde aartje 

 en de aarspil blijft een cirkelvormige ruimte over. Dit gras is in 

 den Archipel tot dusver gevonden op Sumatra's Oostkust, Java, 

 de Kleine Soenda-eilanden en op Ambon. Op Java groeit het van af 

 de laagvlakte tot op 1600 M. zeehoogte op zonnig of matig bescha- 

 duwd, niet al te droog maar ook niet drassig terrein, vooral op 

 lichtere gronden ; men vindt het aan wegkanten, boschranden, sawah- 

 dijkjes en leidingen, slootkanten, wanden van holle wegen, in 

 struikwildernissen, djatibosschen en op grasvelden, dikwijls in 

 groote hoeveelheid bijeen. De opbrengst is niet onaanzienlijk en 

 het levert nog vrij veel voeder als andere goede grassen schaarsch 

 beginnen te worden. Alle herbivoren eten het gaarne en bij de in- 

 landsche bevolking wordt het zeer hoog geschat, vooral in Midden- 

 en Oost-Java. Het gemiddelde van een groot aantal analyses geeft 

 een middelmatige voedingswaarde aan (Backer). Proeven om djoe- 

 koet tatambagaan te verbouwen hadden te Padalarang geen bevredi- 

 gende resultaten (Veeartsenijkundige Bladen 1914, bl. 147); Volgens 

 Sohns (zelfde tijdschr. 1915, bl. 85) was de opbrengst te gering. 



Eremochloa Horneri buese (E. leersioides hack., E. ma- 

 laya n a ridley). 

 Volksnamen onbekend. 

 Droogtelievend, uitstoelend, 0.20 tot 0.50 \\. hoog gras met op- 

 gerichte, samengedrukte, kale of aan <\f\) top kortharige halmen, 

 samengedrukte bladscheeden en smal-lijnvormige^ /.eer harde, niel 

 erande, nagenoeg onbehaarde bladeren. De bloeiwijze is een 

 staande, eindelingsche, gekromde, 4 a 6 c.M. lange, gelede, 

 bij vruchtrijpheid broze aar, waarvan elk der 20 tOl 40 leden één 

 d volkomen en één tol op den steel gereduceerd gesteeld aartje 

 draagt. De zittende aartjes, die aan de holle zijde der bocht zijn 



