ARTHRAXON — ANDROPOGON. 125 



analyse van een vijftal monsters een voedingswaarde aanwees 

 die in vier gevallen beneden het middelmatige bleef en in het vijfde 

 dit slechts even bereikte (Backer). 



19/134. Andropogon aciculatus retz. 



Volksnamen. Speldengras, Love grass — Bat.: Salohot — Si- 

 maloer: Kalikih kandji (Tapah) — Mal.: Djintan oetan (Am- 

 bon), Rai-rai (Menad.), Roempoet djaroem (vuig.) — Minangk.: 

 Kala kandji, Kalakèh kandji, Kalikih kandji — Soend.: 

 Badjang-badjang, Djoekoet dongdoman — Jav.: Soekët dom- 

 doman, S. pari, S. saloendoepan, S. soekoepan — Mad.: Rëbha 

 pèlè, R. tjotjok — Kangean: Rëbha dëngdëng — Bal.: Badjang- 

 badjang, Domdoman — Sas.: Këkarong, Lëngkarong — Soemba.: 

 Roemba mëpoe — Alf. Minah.: Woeta (t.1.) — Bwool: Boelili 

 kawa — Mak.: Badjèng badjèng — Boeg.: Padapadang — Ti- 

 mor: Geba langa — Tern.: Gofoe makassar. 

 Kruipend, rijkelijk wortelend gras, met dicht opeengedrongen, 

 kleine, meestal tegen den grond liggende bladeren, opgerichte, 

 30 tot 75 cM. lange, dunne, in de bovenhelft naakte halmen en tot 

 pluimen vereenigde, meestal purper, zelden bleekgroen gekleurde, 

 fijn genaaide aartjes. Bij het rijpen der vruchten splijt de steel 

 dezer aartjes schuin overlangs in tweeën ; de naar onder in een 

 scherpe punt uitloopende helft blijft aan het aartje bevestigd en 

 dringt gemakkelijk in de kleeding of huid van voorbijgaande men- 

 schen en dieren, waardoor de verspreiding zeer in de hand wordt 

 gewerkt. Het is verbreid over een groot deel van den Archipel en 

 komt op Java voor van af de laagvlakte tot op 1500 M. zeehoogte, 

 vooral aan wegranden en op druk door vee of menschen beloopen 

 grasvelden, vaak in zoo groote 'hoeveelheid, dat het een rooden 

 gloed over het veld werpt (Backer). 



Rumphius beschrijft het (VI, bl. 13) onderden naam Gramen aci- 

 cu la turn en zegt, dat op Ternate een aftreksel van de wortels wortels. 

 wordt ingegeven bij het vermoeden van vergiftiging. De bovenaard- 

 sche deelen zijn volgens hem onaangenaam van smaak en daarom bij voedergras. 

 het vee niet gelust. Mars (Veeartsenijkundige Bladen 1886, bl. 186) 

 geeft aan, dat het door paarden en runderen wordt gegeten zoolang 

 het jong is, maar later door de stekelige vruchten voor veevoer 

 ongeschikt is. Ook in Philippine Agr. Review 1911, bl. 421 wordt 

 gezegd, dat het alleen wordt gemeden als het in vrucht staat, maar 

 anders zoowel door paarden als door runderen gretig wordt gegeten. 

 Backer sluit zich aan bij het oordeel van Nauta (Teysmahnia 1900, 

 bl. 489), die het rekent tot de slechte voedergrassen en acht het 

 eerder schadelijk dan nuttig met het oog op de vruchten, waarvan 

 Mars zegt, dat zij dikwijls bij paarden in groote hoeveelheid zoo 

 diep in de huid dringen, dat de gang zeer pijnlijk wordt. Verder 

 overweegt hij, dat de bladeren voor het vee moeilijk of niet bereik- 

 baar zijn en ook bijna niet gesneden kunnen worden, dat de op- 

 brengst klein is en de voedingswaarde aanmerkelijk beneden het 

 middelmatige blijft. Hii noemt het een bederf voor mooie gazons, 

 terwijl Ridtey (Straits Bulletin 1903, bl. 276) het niet ongeschikt 

 acht voor tennisbanen, waarvoor echter op Java Cynodon en Po- 

 lytrias veel verkieslijker zijn. 



