126 



GRAMINEAE. 



19/134. 



19/134. 



Dr J. j. Smith deelde mij mede, dat in de Preanger de halmen van 

 djoekoet dongdom&n worden gebruikt voor het vlechten van sigaret- 

 tenkokers gelijk die van Ëleusine indica, doch minder algemeen. 



Andropogon amboinicus merk. (A. serratus thunb., Poa 

 ambninica unn.). 



Volksnamen. Mal. Mol.: Koesoe-koesoe laki-laki, Saré oetan — 

 Jav.: Brandjang këtan, Mëndjanganan, Mêrakan — Mad.: 

 Drandjang — Alf. Amb.: Hoeloené, Hoeroené. 

 Forsch gras, 1.50 a 2 M. hoog, met krachtig ontwikkeld wortel- 

 stelsei en opgerichte, massieve, harde halmen, tamelijk stijve, ruw 

 gerande, lange, smalle bladeren en tot vrij groote pluimen veree- 

 nigde, meestal zwart of donker bruin gekleurde, aan den voet met 

 lange, bruine hafen bekleede, tamelijk groote, al of niet genaaide 

 aartjes. Het is over een groot deel van den Archipel verbreid en 

 op Java van af de laagvlakte tot op 700 M. zeehoogte vrij algemeen 

 op alang-alangvelden, waar het soms in zoo groote hoeveelheid op- 

 treedt, dat het de hoofdvegetatie vormt en de alang-alang slechts 

 een bescheiden plaats overlaat (Backer). Rumphius beschrijft het 

 (VI, bl. 19) onder den naam Phoenix amboinica montana 

 en zegt, dat het wortelstelsel een verward bos vezels vormt, het- 

 welk de plant zoo stevig in den grond bevestigt, dat zij niet is uit 

 te trekken ; op Ambon kauwt men daarom de wortels met andere 

 ingrediënten tegen los staande tanden. Het voeteind der jonge sten- 

 gels wordt in palmsap gedaan bij gebrek aan obat sagoëer (R.). 

 In Midden-Java dient het wel als karbouwenvoeder en volgens 

 Dekker (Voederstoffen, bl. 27) wordt deze soort gerekend tot de 

 middelmatige voedergewassen. Backer echter is van oordeel, dat 

 hoewel zij een groote hoeveelheid blad levert, de hardheid en scherp- 

 te daarvan en vooral de geringe voedingswaarde haar een plaats 

 aanwijzen onder de inferieure grassen. 



Andropogon assimilis steud. 



Volksnamen. Jav.: Krëpah dëdëk. 

 Gras met opstijgende, of zich door struikgewas omhoog werkende, 

 1 a 2 M. lange, op de knoopen niet behaarde halmen, waarvan de bo- 

 venste helft vaak sterk vertakt is, en lijnvormige, matig lange, 

 vrij smalle bladeren ; de fijn behaarde. 4 a 5 mM. lange aartjes, waar- 

 van de tweeslachtige een zeer dunne, vrij lange, gekromde naald 

 dragen, zijn vereenigd tot een 8 a 15 cM. lange pluim met dunne, 

 ten slotte wijd afstaande zijtakken. Dit sterk op A. micranthus 

 gelijkende en daarmede vaak verward zijnde gras is in óm\ Archipel 

 alleen bekend van West- en Midden-Java, waar het hier en daar 

 tusschen 7(K) en 1600 M. zeehoogte in streken met tamelijk zwakken. 

 oostmoesson is aangetroffen in gras- en struikwildernissen, plaat- 

 selijk soms in groote hoeveelheid bijeen. Omtrent de voedingswaarde 

 is niets bekend, doch waarschijnlijk is deze plant te rangschikken 

 onder de vrij goede voedergrassen. Op Java echter kan haar betee- 

 kenis wegens het zeer locaal voorkomen niet groot zijn (Backer). 



Andropogon australis SPRENG. 

 Volksnamen onbekend. 



Overblijvend, forsch, 0.60 tot 1.20 M. hoog gras met opgerichte, 



