ANDROPOGON. 127 



op de knoopen dicht behaarde halmen en smal-lijnvormige bladeren. 

 De bloeiwijze is een 15 a 30 cM. lange pluim met korte, meest ten 

 getale van 2 tot 4 bijeen staande zijtakken, die bezet zijn met 6 a 8 

 mM. lange aartjes, waarvan de zittende voorzien zijn van een lange, 

 dunne, gekromde naald, terwijl de andere, gedragen door een zeer 

 dicht geelbruin behaarden steel, ongenaaid zijn. Dit gras is in den 

 Maleischen Archipel nog alleen gevonden op Boeroe en op Timor ; waarde, 

 omtrent de voedingswaarde is niets bekend (Backer). 



19/134. Andropogon brevifolius swartz. 



Volksnamen onbekend. 

 Sterk uitstoelend gras met dunne, zwakke, 10 tot 40 cM. lange, 

 opgerichte of neerliggende, dikwijls vertakte halmen, korte, smalle, 

 zachte bladeren en door een slanken steel gedragen alleen staande, 

 dunne, broze aan den voet door een scheedevormig schutblad om- 

 sloten aren met fijn genaaide aartjes. In ons gebied is het tot dus- waarde, 

 verre alleen bekend van Sumatra, Java, den Kangean-archipel en 

 van Timor. Op Java komt het tusschen 80 en 600 M. zeehoogte in het 

 westelijk deel en het midden voor op open, grazig, meestal onvrucht- 

 baar terrein, gewoonlijk aan wegranden, terraswanden en hellingen. 

 Het wordt door het vee gegeten, doch de opbrengst is gering,, terwijl 

 volgens de beide tot nu toe gemaakte analyses de voedingswaarde 

 ver beneden het middelmatige blijft, zoodat het tot de zeer in- 

 ferieure voederplanten gerekend dient te worden (Backer). 



19134. Andropogon caricosus linn. 



Volksnamen. Jav.: Lamoeran, L. mëndjangan, Soekët dëdëk — 



Timor: Hoen oewen. 

 Overblijvend, sterk uitstoelend, 20 tot 60 cM. hoog gras met 

 dunne, opgerichte of aan den voet op den grond liggende halmen, 

 lijnvormige, kleine of middelmatige, zachte bladeren en aan den 

 halmtop alleen staande of ten getale van 2 a 5 dicht bijeen gezeten 

 kort gesteelde, 3 tot 8 cM. lange aren, bestaande uit 4 rijen opeen- 

 gedrongen, lichtgroen of purper aangeloopen aartjes, waarvan de 

 lagere alle ongenaaid zijn, terwijl van de hoogere twee aangrenzende 

 rijen een lange, gele of bruine, min of meer gekromde of gekron- 

 kelde, met korte, opgerichte borstelharen bezette naald dragen. In waarde. 

 den Maleischen Archipel is het bekend van Java, Madoera en Timor. 

 Op eerstgenoemd eiland komt het van af Indramajoe oostwaarts, 

 naar het droge oosten toe steeds talrijker wordend, voor in de laag- 

 vlakte op zware, periodiek sterk uitdrogende gronden. Het groeit 

 op zonnige, grazige terreinen en aan wegranden en dijken, plaat- 

 selijk vaak in groote hoeveelheid, doch terwijl men soms complexen 

 vindt van verscheidene vierkante meters oppervlakte waar het 

 't eenige gras is, ontbreekt het dikwijls op eenzelfde soort terrein 

 in de onmiddellijke nabijheid weer geheel. In de voedergrassen- 

 literatuur heeft het een goeden naam (Kew Bulletin 1896, bl. 116) 

 en ook hier staat het bij de bevolking hoog in aanzien, vooral 

 voor paarden. In de lijst van Boerlage & Nauta (Teysmannia 1900, 

 bl. 491) — waarin lamoeran mëndjangan is opgenomen als Andro- 

 pogon spec. ? met de onjuiste aanteekening, dat het een eigendomme- 

 lijken reuk bezit — wordt het dan ook als ,,goed" gekwalificeerd. 



