128 



GRAMINEAE. 



Op Timör heeft het insgelijks een gunstige reputatie. Waarschijnlijk 

 dankt dit gras zijn roem aan het feit, dat het uitnemend bestand is 

 tegen droogte en daardoor bij eenigszins gevorderden oostmoesson 

 nog een matig groote opbrengst geeft als vele andere grassen reeds 

 verdwenen zijn. Tenminste, van een zestal analyses gaven vijf een 

 voedingswaarde aan onder het middelmatige, soms zelfs ver daar 

 beneden (Backer). 



Andropogon contortus linn. (Heteropogon c. k. & s.). 



Volksnamen. Spear grass — Mad.: Rëbha bëdjëng-bëdjëng, R. 



djang-badjang, R. këijah — Sawoe : Djoeoe kepoke. 

 Éénjarig, sterk uitstoelend en groote pollen vormend, 0.60 tot 

 1.20 M. hoog gras met talrijke opgerichte, onbehaarde halmen, lange, 

 smalle bladeren en op den halmtop alleen staande aren, welke bijzon- 

 der opvallen doordat van de elkaar dakpansgewijze dekkende, lang- 

 harige aartjes de hoogere een zeer lange, zachtharige, ten slotte 

 bruinzwarte naald dragen ; de toppen der naalden van dezelfde en 

 elkaar rakende aren draaien zich na den bloei ineen, waardoor 

 groote, verwarde kluwens ontstaan, die zich, als de vruchten rijp 

 zijn, van de plant los wringen. Het is een gras van streken met 

 krachtigen oostmoesson, in den Archipel gevonden in het oostelijk 

 deel en op Sumatra en Java. Op laatstgenoemd eiland komt het, be- 

 halve op eenige eilandjes benoorden de residentie's Bantam en Batavia, 

 vooral voor in Midden- en Oost-Java van af even achter het strand 

 tot op 200 M. boven de zee op periodiek sterk uitdrogend, bij voorkeur 

 open en zonnig terrein, op grasvelden, verlaten of verwaarloosde 

 akkers en aan wegranden, maar ook wel in djatibosschen. Op de 

 droge heuvelhellingen van Oost-Java en Madoera kan het in groote 

 hoeveelheid optreden : soms vormt het daar talrijke, door hoogeren 

 groei opvallende eilandjes in het korte gras er omheen ; andere 

 malen heeft het de overhand en vormt het een dichte weide. In Juni 

 gaat het allengs verdwijnen en in de tweede helft van den oost- 

 moesson is het niet meer te vinden. Aangezien het in het begin 

 van den drogen tijd nog een aanzienlijke hoeveelheid blad geeft 

 als andere grassen reeds grootendeels verdord zijn, wordt het on- 

 danks de lastige naalden in Oost-Java nog al eens als voeder voor 

 runderen gebezigd. Uit zes analyses blijkt echter, dat de voedings- 

 waarde steeds aanmerkelijk onder het middelmatige blijft (Backer). 

 In de buitenlandsche literatuur heeft het geen gunstige reputatie : 

 in Kew Bulletin 1911, bl. 158 wordt er op gewezen, dat het, als de 

 vruchten rijp zijn, onder schapen sterfte kan veroorzaken. 



Andropogon fastigiatus swartz. 

 Volksnamen onbekend. 

 Min of meer uitstoelend gras met opgerichte of opstijgende 

 halmen en lange, smalle, in een fijne punt uitloopende bladeren ; 

 de 2 tot 4 cM. lange aren, waarvan de door een knotsvormig, lang 

 L'ewimperd steeltje gedragen onzijdige aartjes aanmerkelijk grooter 

 zijn dan de lang genaaide, tweeslachtige zittende — welke door de 

 onzijdige in meerdere of mindere mate worden verborgen —staan 

 afzonderlijk op tien top der dunne takken en zijn aan den voet aan- 

 vankelijk omsloten door een scheedevormig schutblad. Deze soort is 



