Waarde 



138 GRAMINEAE. 



AndropogonpertususwiLLD. (Amphilophis pertusa stapf). 

 Volksnamen. Blue grass (Australië), Sourgrass (Eng. Antil- 

 len) — Jav. : Socket poetifian — Mad. : Rëbha las-alasan. 

 Overblijvend gras, met aan den voet kruipende en wortelslaande, 

 daarboven opgerichte, vooral in de benedenste helft niet smalle, 

 zachte bladeren bezette halmen, die aan den top 2 tot 12, zelden 

 meer, dicht bijeen staande, kort gesteelde, 3 a 6 cM. lange aren dra- 

 gen, welker genaaide aartjes in den regel alle of ten deele boven 

 het midden duidelijk een rond indruksel vertoonen. Het is inheemsen 

 in de tropen der Oude Wereld en komt op Java (vooral in het ooste- 

 lijk deel) voor beneden 100 M. zeehoogte in streken met krachtigen 

 oostmoesson op periodiek sterk uitdrogend, grazig terrein en aan 

 wegen en dijken, waar het niet zelden in groote hoeveelheid op- 

 treedt. Het is uitnemend bestand tegen langdurige droogte en nog 

 groen wanneer de bovenaardsche deelen der meeste andere grassen 

 tengevolge van watergebrek reeds zijn afgestorven (Backer). Deze 

 eigenschap heeft het een zeer gunstige reputatie als voedergras be- 

 zorgd in de buitenlandsche literatuur. Het is overgebracht naar 

 droge streken op het westelijk halfrond en naar Australië en wordt 

 in het vijfde werelddeel beschouwd als een van de het best tegen 

 langdurige droogte bestand zijnde weidegrassen. In de Engelsche 

 Antillen, waar het zich volkomen thuis voelt, wordt het volgens 

 Kew Bulletin 1895, bl. 209 twee voet hoog en voorziet het in de 

 behoefte aan groenvoer in tijden dat ander voeder schaarsch is; het 

 levert er twee of drie snitten per jaar. Gesneden kort na den 

 bloei, juist als de vrucht begint te zetten, wordt het een waarde- 

 vol voedsel genoemd, dat zoowel door runderen als door paarden 

 met graagte wordt gegeten ; als men het ouder laat worden zijn de 

 stengels te hard. Op Java is het volgens Backer bij de bevolking 

 weinig in tel en wordt het alleen gebruikt bij gebrek aan beter. 

 Dat ongunstige oordeel berust op goede gronden: de opbrengst is 

 betrekkelijk gering en de voedingswaarde blijft volgens het gemid- 

 delde van een 5-tal analyses beneden het middelmatige. 



Andropogon sanguineus backer (A. hirtiilora kunth, A. 



pseudograya steud., Thelepogon sanguineus ketz.). 



Volksnamen onbekend. 

 Sterk uitstoelend gras, 0.30 tot 1.00 M. hoog, met lang-lijn- 

 VOrmige, niet zeer spitse, aan i\an voet der halmen dicht opeen 

 gedrongen bladeren en aheen staande, 50 a 125 mM. lange, broze aren, 

 langs welker spaarzaam behaarde spil telkens een 7 a 8 mM. lang. 

 lijnvormig, genaaid zittend aartje en een aanmerkelijk kleiner 

 gesteeld aartje bijeen staan. Uit den Mal. Archipel is dit gras tot 

 dusverre alleen bekend van Billiton, waar het door Dr Vorderman, 

 zonder vermelding van eenige bijzonderheid, werd ingezameld. De 

 bladproductie schijnt niet Onbelangrijk te zijn; omtrent de voe- 

 dingswaarde is niets bekend (hacker). 



Andropogon Sorghum brot. (A. saccharatns koxb., 

 Sorghuin sa c c h a r a t n in PERS., S. VU 1 gare PERS.). 

 Volksnamen. Kafferkoorn, Kaoliang, Grand rrtillet, Soi»lw } 

 Mohrenbartgras, Mohrhirse, Ca (ir corn, Dhurra, Jerusalem corn, 



