142 GRAMINEAE. 



door Rumph. vermelde hoofdreden dat er hier niet meer werk van 

 wordt gemaakt, is dat de korrels moeilijk te pellen zijn; dat bezwaar 

 kan volgens R. worden verholpen door hel graan voor het stampen een 



weinig ie roosten. I lasskarl's Nut (No. 312) zegt, dat gestampte ;'<///- 

 drpeng, na gestoomd te zijn op de wijze van rijst, fijngestooten wordt. 

 Algemeen wordt er met klappermelk en javaarische suiker brij van 

 gekookt. Van Lijnden (1. c.) bericht, dat in de door hem genoemde 

 streken de ontjèr, gestampt op dezelfde wijze als padi, wordt 

 toebereid als rust en dikwijls wordt gemengd met bras, bijv. in een 

 verhouding 2 : 1, doch ook word! gegeten als ketan met geraspte 

 klapper of suiker, terwijl er verder tape van wordt gemaakt. 

 /// hel Museum: Vruchten, meel, zetmeel. 



i»i34. Andropogon subtilis steud. (Chrysopogon s. Miq.). 



Volksnamen onbekend. 

 Éénjarig, tenger, zeer sterk uitstoelend en ten slotte groote 

 pollen vormend, 0.10 tot 0.30 M. hoog gras met kleine bladeren. De 

 tot kleine, ijle pluimen vereenigde aartjes staan drie aan drie aan 

 den top der plnimtakken ; het middelste van elk drietal, vee! groo- 

 ter dan de beide andere, bereikt een lengte van ca 4 mM. en draagt 

 twee ongelijke naalden, waarvan de grootste tot 3 a 4 cM. lang is. 

 Dit gras is alleen bekend van Oost-Java en van Madoera, waar het 

 van af de laagvlakte tot op 300 M. zeehoogte groeit op zonnig, 

 periodiek sterk uitdrogend, steenachtig, onvruchtbaar terrein, 

 plaatselijk vaak in groote hoeveelheid. Wegens de zeer geringe 

 opbrengst is het practisch als voederplant van geen bcteekenis ; 

 de voedingswaarde is trouwens blijkens de analyse zeer ver beneden 

 het middelmatige (Backer). 



19 134. Andropogon triticeus r. br. 



Volksnamen onbekend. 

 Zeer forsch, sterk uitstoelend gras met 1.50 tot 3.00 M. lange, 

 bij oude exemplaren in de bovenhelft sterk vertakte halmen ; de 

 lijnvormige, vrij breede, donkergroene, langharige bladeren zijn van 

 boven ruw en de 10 a 15 cM. lange aren, waarvan 4 tot 7 der hoogere 

 aartjes een naald van 12.1 tot 19 mM. dragen, staan op den top dei- 

 halmen en hun takken alleen. In den Archipel is het tot dusverre 

 bekend van Oost-Java, Timor en Nieuwt-Guinea. Op eerstgenoemde 

 vindplaats werd het aangetroffen in een zeer droge streek tns- 

 schen 150 en 300 M. zeehoogte, groeiend op zonnig, onvruchtbaar, 

 steenachtig terrein, in groote hoeveelheid, doch in alleen staande 

 exemplaren of kleine groepjes. Zoolang het jong is maakt het den 

 indruk voor het vee misschien wel geschikt te wezen, doch de 

 voedingswaarde is, blijkens een 2-tal analyses van uit het wild 

 ingezameld materiaal, gering en door bemesting is het slechts 

 mogelijk gebleken die op te voeren tot even voldoende. Op ouderen 

 leeftijd i> het zeker onbruikbaar, omdat het te hard wordt (Backer). 



19/134. Andropogon zizanioides urban (A. muricatus retz., A. 



squarrosus hack., Vetiveria zizanioides stapf). 

 Volksnamen. Khasrkhas, Vetiver — Gajo: Ocscur — Bat. : Ha- 

 pijas, Oesar — Mal.: Akar babaoe (Menad.), A. banda (Timor), 



