PEROTIS — MELINIS. 149 



Arundinella setosa trin. (A. tricuspidula buese, A. 



Zollingeri steud.). 



Volksnamen. Mal. : Roempoet baloeng — Minangk. : Banto 



gadjah, B. rimbo — Jav. : Soekët sapon. 

 Forsch, overblijvend, 1.00 tot 1.50 M. hoog gras met harde, opge- 

 richte halmen, smal-lijnvormige, kale of ijl met lange haren bezette, 

 harde bladeren en tot vrij groote pluimen vereenigde, groene of 

 pnrperklenrige, 5 a 6 mM. lange, onbehaarde, sterk generfde aartjes, 

 die voorzien zijn van drie naalden, waarvan de middelste veel lan- 

 ger en krachtiger is dan de beide andere. In den Archipel is het 

 alleen bekend uit de bergstreken van Sumatra en Java. Op laatst- 

 genoemd eiland is deze plant gevonden op den Goentoer, Ardjoeno 

 en ld jen tusschen 800 en 1800 M. zeehoogte, waar zij soms geheele 

 vlakten bedekt en dikwijls plaatselijk de vegetatie beheerscht. 

 Theoretisch zon zij volgens de eenig bekende analyse een voedergras 

 wezen van middelmatige waarde, doch zij kan alleen in jongen staat 

 aan het vee worden gegeven en moet op lateren leeftijd wegens haar 

 hardheid tot de inferieure voederplanten worden gerekend (Backer). 



Melinis minutiflora beauv. 



Volksnamen. Braziliaansch gras, Brazilian stink grass, Honey 

 grass, Molasses grass — Soend. : Djoekoet tjaladi. 

 Overblijvend, zeer sterk riekend gras, met lange, aan den voet 

 neerliggende, daarboven opgerichte halmen, die evenals de bladschee- 

 den en de lijnvormige bladeren dicht bezet zijn met lange, afstaande 

 haren ; de zeer kleine, een lange, fijne naald dragende pnrperklenrige 

 aartjes zijn vereenigd tot vrij groote pluimen. Het is inheemsen in 

 Brazilië en tropisch Afrika en neemt in zijn vaderland snel bezit 

 van den grond als het bosch is geveld : in de koffie-districten van 

 Brazilië wordt het vaak geplant voor het onderdrukken van kwaad- 

 aardig onkruid, dat het door zijn dichten groei verstikt (Kew Bulle- 

 tin 1900, bl. 31). Het is hier in of voor 1886 geïmporteerd, maar 

 de aandacht is er eerst op gevestigd door het verslag van een proef- 

 neming van Pit in Teysmannia 1905, bl. 630. Te Buitenzorg was 

 de groei niet zeer welig en geen der in Veeartsenijkundige Bladen 

 gepubliceerde beoordeelingen is bepaald gunstig, 't Hoen schreef 

 in den jaargang 1907, bl. 273, dat het niet zoo hoog opschiet als 

 Panicum maximum en in productiviteit daarbij achter blijft, hoewel 

 het nog altijd een aanzienlijke hoeveelheid zacht groenvoer op- 

 levert. Daartegenover staat, dat het minder zorg vereischt, niet 

 in pollen behoeft te worden geplant zooals bengaalsch gras en dat 

 het droger gronden voor lief neemt. Een bezwaar is het bezit van 

 zeker aroma, waardoor de dieren het dikwijls moeten leeren eten. 

 In den jg 1914, bl. 147 en 1915, bl. 85 leest men, dat. het vee slechts 

 langzaam went aan den sterken, kruidachtigen geur en dat brazili- 

 aansch gras ongeschikt is voor melkkoeien en slachtvee, omdat de 

 lucht de melk ondrinkbaar maakt en waarschijnlijk ook overgaat op 

 hef vleesch. Paarden kunnen er zeer goed aan wennen, doch volgens 

 Sohns zouden het betrekkelijk lage eiwitgehalte en de afwezigheid 

 van kalk de moeite en kosten van een aanplant niet wettigen. Ook 

 in het geciteerde Kew Bulletin heet het een voeder, dat versch of 

 jn den vorm van hooi door paarden en rundvee gaarne wordt gegeten 



