154 GRAMINEAE. 



in volwassen staat grasvergiftiging te kunnen veroorzaken, wellicht 

 toe te schrijven aan een zwam, die gezegd wordt elders veelvuldig 

 de vruchten aan te tasten ; op Java is die ziekte nog niet waargenomen 

 (Teysmaimia 1913, bl. 314). 



Paspalum vaginatum swartz (P. distichum auct. plur., 



P. li ttorale k. br.). 



Volksnamen. Knoforass, Sea-side mi liet, Silt grass, Watercouch 



— Jav. : Asinan. 

 Overblijvend gras, 0.12 tot 0.50 M. hoog, in den bodem bevestigd 

 met een op korten afstand onder de oppervlakte kruipenden wortel- 

 stok, waaruit talrijke, tamelijk dicht bijeen staande, opgerichte 

 stengels ontspruiten ; vaak ook brengt het lange, over den grond 

 kruipende, rijkelijk wortelende, dikwijls rood gekleurde uitloopers 

 voort, die aan gelijke stengels het aanzijn geven, zoodat oude 

 exemplaren ten slotte groote pollen vormen. De blauwgroene, ietwat 

 vleezige, onbehaarde, meest wijd afstaande of eenigszins schuin 

 opstaande bladeren zijn 5 a 17 cM. lang en IJ a 3f mM. breed. 

 De halm draagt op den top twee — zelden daaronder nog een derde — 

 aanvankelijk opgerichte doch later meer en meer uiteenwijkende en 

 ten slotte wijd afstaande of schuin omlaag gerichte, 15 tot 65 mM. 

 lange aren, welker onbehaarde spil aan weerszijden der kiel één 

 enkele rij dakpansgewijs dekkende, tegen de aarspil gedrukte aar- 

 tjes draagt. Die aartjes zijn langwerpig, spits, 3 a 4 mM. lang ; 

 de twee onderste kafjes zijn dun en kaal, liet derde — dat de eeni- 

 ge tweeslachtige bloem omsluit — is perkamentachtig en draagt op 

 den top een bosje zeer korte haren. Vruchtdragend is het hier nog 

 niet gevonden. Dit in de kustgebieden der tropen wijd verbreide 

 gras is in den Mal. Archipel tot dusverre alleen bekend van Java 

 & Madoera en enkele eilanden in de Java-zee ; het komt voor langs 

 de geheele noordkust en hier en daar langs de zuidkust. Het groeit 

 zoo goed als uitsluitend op vochtige of drassige, zouthoudende 

 kleigronden nabü de zee, zeer dikwijls op open terreinen in en om 

 de mangrove, in en om vischvijvers, kreken en strandpoelen, daar 

 vaak in gezelligen groei en meermalen vcgetatievormend ; niet zel- 

 den vindt men het ook op ziltige kleigronden in het binnenland, 

 minder vaak op zatldig strand en dan doorgaans in afzonderlijke 

 pollen. Het levert een matige of geringe hoeveelheid blad, en wordt 

 door de bevolking nog al verschillend beoordeeld ; over het alge- 

 meen echter geldt liet, vooral bij schaarschte. als een bruikbaar, 

 hoewel geenszins superieur veevoeder en dat oordeel wordt beves- 

 tigd door de uitkomsten van een viertal analyses. Opvallend is 

 het geringe gehalte aan ruwvezel, dat gemiddeld nog geen 30 % be- 

 draagt. Voor hooibereiding is het ongeschikt, omdat het langzaam 

 droogt ; bovendien ziet het er na drogen evenals hooi van P. scro- 

 biculatum onooglijk uit. In Australië wordt hel beschouwd als de 

 aangewezen grassoort voor ziltig-drassig terrein omdat het snel 

 -roeit, bij overstrooming niet sterft, met zijn wortels en wortel- 

 stokken i\cn grond bijeen houdt en bovendien de reputatie heeft een 

 voedzaam gras te zijn. Op Java zal het voor cultuur alleen in aan- 

 merking kunnen komen op ziltig-drassige terreinen, die voor andere 

 doeleinden ongeschikt zijn (Teysmannia 1913, bl. 423). 



