160 GRAMINEAE. 



opstaande, of aan den voet over grooter of kleiner afstand krui- 

 pende, onbehaarde halmen en lancet-, lijnlancet- of lijnvormige, 

 2 tot 3 cM. lange en 3 tot 13 mM. breede, zachte bladeren, die nu 

 eens kaal zijn of alleen zeer korte borsteltjes dragen, dan weer 

 lange, op een knobbel ingeplante haren bezitten en ook wel — doch 

 zelden — dicht bezet zijn met korte, zachte haren. De bloeiwijze 

 bestaat uit 2 tot 22 aan of nabij tien halmtop geplaatste 2 tot 21 cM. 

 lange aren, welker spil aan weerskanten van een langs de onder- 

 zijde loopende kiel de paarsgewijs ingeplante (aan den top der 

 spil alleen staande) lancetvonnige, spitse, 2 a 4 mM. lange aartjes 

 draagt ; het onderste katje dezer aartjes is zeer klein of geheel 

 ontbrekend, het tweede (aan de achterzijde van het aartje geplaatst) 

 duidelijk korter en smaller dan het aartje en sterk behaard, ter- 

 wijl het derde zoo lang is als het aartje en meer of minder sterk 

 behaard is en het onbehaarde vierde, dat de eenige tweeslachtige 

 bloem omsluit, tijdens den bloei vliezig is doch daarna perkament- 

 achtig wordt. Dit gras is een ware cosmopoliet, die in vrij wel 

 alle tropische, subtropische en gematigde streken wordt gevonden. 

 Het is verbreid over den geheelen Mal. Archipel en komt op Java 

 voor van het Westen tot het Oosten van af de laagvlakte tot op 

 1800 M. zeehoogte, zoowel in streken met zwakken als met krachti- 

 gen drogen moesson, op zonnig of matig beschaduwd, niet te droog 

 maar ook niet bepaald drassig terrein, bij voorkeur op lichtere 

 gronden. Het is een algemeen cultuuronkruid en men vindt het op 

 erven en in tuinen, aan grazige wegranden, op sawahdijkjes en 

 grasvelden, voorts op den strandwal en zandig terrein daarachter. 

 Hoewel het plaatselijk in groote hoeveelheid kan voorkomen treedt 

 het slechts bij uitzondering — waar concurrentie van krachtiger 

 grassen ontbreekt — vegetatievormend op. Het levert een matige 

 of vrij geringe hoeveelheid zacht blad, dat door alle herbivoren 

 gaarne wordt gegeten en staat overal bij de bevolking als veevoer 

 goed aangeschreven .De voedingswaarde is blijkens het gemiddelde 

 van een groot aantal analyses ruim voldoende en in de buitenland- 

 sche literatuur wordt het geprezen als een van de beste hooi- en wei- 

 degrassen. Op Java zal het echter wegens te geringe opbrengst voor 

 cultuur niet in aanmerking komen (Teysmannia 1913, bl. 428). 



Eriochloa decumbens bailey. 



Volksnamen onbekend. 

 Gras met opstijgende, holle, alleen aan den uitersten top be- 

 haarde halmen en bladschceden die aan den voet (op de knoopen) en 

 aan den top dicht bezet zijn met korte haren, doch overigens kaal ; 

 de fijn-kortharige bladeren zijn 12 tot 25 cM. lang en 5 a 10 mM. 

 breed. De pluimvormige, <s tot 20 cM. lange bloeiwijze bestaat 

 uit 5 tot -S trosvormig gerangschikte schiinaren. De toegespitste 

 aartjes, grooter dan die van de beide andere javaansche soorten, 

 bereiken een lengte van 5 a 6 mM. Hun onderste katje ontbreekt, 

 het tweede (dat iets langer is dan het derde) en derde kafje zijn 

 korl genaaid en in de onderhelft dicht aanliggend langharig, doch 

 daarboven bezet met korte borsteltjes. terwijl het vierde kafje, 

 dat de eenige tweeslachtige bloem omsluit, fijn geknobbeld is, een 



bezit van 2\ a 2f mM. en op den fiin-kortharigen top een 



