ISACHNE 165 



tiging werd toegeschreven aan Claviceps, moederkoorn, waarvan de 

 aanwezigheid met zekerheid werd geconstateerd. 



Groeneveld zegt ter aangehaalde plaatse verder nog, dat van dit Hooi - 

 gras goed hooi is te maken. Dit laatste leest men ook in het Geneesk. 

 Tijdschr. v. N. 1. 1864. bl. 396. Een analvse van het hooi vindt men 

 in Jaarboek 1910 Dept v. L. N. & H., bh 59. 



9/i65. Isachne miliacea roth. (I. ad stans miq., I. minutnla 



kunth, Pan ie urn ad stans steud.. P. Benjamini 

 steud.. P. minutulum gaud., P. patens roxb. non linn.). 

 Volksnamen. Jav.: Wawadëran. 

 Gras niet vaak sterk vertakte, aan den voet kruipende en daar- 

 boven opgerichte of schuin opstaande, onbehaarde, holle halmen, 

 langs den dekkenden rand gewimperde doch overigens kale of aan den 

 voet op de knoopen behaarde bladscheeden en lijn-lancetvormige, 

 spitse, ruw gerande, aan beide zijden met kortere of langere haren 

 bezette en daardoor bij het terugstrijken ruw aanvoelende bladeren 

 ter lengte van 1 tot 5 cM. en ter breedte van 2 tot 12 mM. De 

 bloeiwijze is een opgerichte, 15 tot 100 mM. lange pluim met dunne 

 assen die óf kaal zijn, of bezet met schuin opstaande borsteltjes. 

 De aartjes zijn aanvankelijk langwerpig rond, later door het uit- 

 een wijken der onderste kafjes meer omgekeerd-eivormig. De twee 

 onderste kafjes, nagenoeg gelijk van lengte en ongeveer zoo lang 

 als het aartje of iets korter, zijn soms kaal, maar meestal meer 

 of minder dicht behaard ; het derde kafje is zwak gewelfd, kaal 

 en omsluit een mannelijke bloem, terwijl het vierde, wat korter, 

 sterker gewelfd en fijn behaard, een vrouwelijke of tweeslachtige 

 bloem bevat. De stempels zijn paars (Teysmannia 1914, bl. 212). 

 In den Mal. Archipel is dit gras gevonden op alle Groote Soenda- waai 

 eilanden en verder op Ambon. Op Java is het verbreid van het Wes- 

 ten tot het Oosten van af even achter het zeestrand tot op ca 500 

 M. zonder nochtans te behooren tot de zeer algemeene grassen ; in 

 de noordelijke laagvlakte is het tot dusver nog nergens ingezameld. 

 Het groeit op vochtig of drassig terrein aan beschaduwde wegran- 

 den, aan en in greppels, op vochtig grasland en op geïnundeerde 

 sawahs, plaatselijk vaak in groote hoeveelheid en dan dikwijls op 

 dezelfde wijze als de vaak er mede verward wordende I. globosa, vrij 

 groote complexen vormend. Het wordt door alle herbivoren gaarne 

 gegeten, maar tengevolge van de kleine afmetingen is de opbrengst 

 gering, veel geringer nog dan van I. globosa, die ook wegens te lage 

 opbrengst zelf nauwelijks voor cultuur in aanmerking kan komen. De 

 voedingswaarde is blijkens het gemiddelde van een viertal analyses 

 echter hoog te noemen (Backer). 



iq/165. Isachne Myosotis nees. 



Volksnamen onbekend. 

 Zeer tenger gras met kruipende stengels, langharige bladschee- 

 den en langwerpige of lancetvormige, spitse, 7 tot 15 mM. lange 

 en 1 a 3 mM. breede, aan beide zijden met lange haren bezette 

 bladeren. De bloeiwijze is een eindelingsche, 8 tot 30 mM. lange, uit 

 4 tot 20 aartjes bestaande pluim met wijd afstaande, onbehaarde 

 zijassen. De tweebloemige aartjes bereiken een lengte van l'/ 3 a \\ 



