PANICUM. 169 



voetpaden, plaatselijk vaak in groote hoeveelheid en dan den grond 

 met een los netwerk bedekkend ; soms treedt het zelfs vegetatievor- 

 mend op, maar ook dan maakt het geen dichte zode. De omstandig- 

 heid dat deze soort bij geen van de oudere botanische schrijvers wordt 

 vermeld, gevoegd bij de dichte verbreiding om Buitenzorg en de 

 zeldzaamheid elders wekt het vermoeden, dat zij nog betrekkelijk 

 kort geleden moet zijn ingevoerd (uit continentaal Azië). Belang- 

 rijk is die aanwinst niet, omdat ten gevolge van den ijlen groei de 

 opbrengst gering is. Dit gras wordt evenwel door het vee gegeten en 

 de resultaten van een drietal analyses wijzen een hooge, soms zelfs 

 buitengewoon hooge, voedingswaarde uit (Backer). 



19/166. Panicum caudiglume hack. 



Volksnamen. Sas.: Roempoet daramisar (W. Soembawa). 

 Éénjarig, meer of minder sterk uitstoelend gras met schuin op- 

 staande of aan den voet op den grond liggende maar niet wortel- 

 slaande, 0.20 tot 1.00 M. lange halmen, bladscheeden die nu eens 

 alleen nabij den top, dan weer langs den geheelen voorrand of ook 

 rondom behaard zijn, en in smalle slippen verdeeld tongetje. De 

 3 tot 24 cM. lange en 4 a 11 mM. breede bladeren zijn lijnvormig 

 met niet of weinig versmalden voet en spitsen top ; zij zijn ruw 

 gerand en aan beide zijden ijl bezet met lange haren. De bloeiwijze 

 is een naar verhouding groote, vaak overhangende, sterk vertakte, 

 losse pluim ter lengte van 15 tot 60 cM., met dunne, door de aan- 

 wezigheid van schuin opstaande borsteltjes ruw aanvoelende assen. 

 De éénbloemige, 3 a 4 mM. lange aartjes zijn kort of matig lang 

 gesteeld, voor het uiteen wijken der kafjes langwerpig en zeer spits, 

 sterk paars aangeloopen. Het lang-toegespitste onderste kafje meet 

 2\ a 4 mM., het spitse of toegespitste tweede is doorgaans korter 

 dan het eerste, en het derde kafje zoo lang als het tweede of iets 

 korter, terwijl het gladde en glanzende vierde kafje, dat een twee- 

 slachtige bloem omsluit, nog korter is dan het tweede en derde. 

 De vruchten zijn langwerpig. Dit onkruid- en ruderaalgras is in 

 den Mal. Archipel bekend van Java, Soembawa en Timor ; op 

 eerstgenoemd eiland is het verbreid van het Westen tot het Oosten 

 van af de laagvlakte tot op 250 M. zeehoogte — vooral in de noor- 

 delijke laagvlakte — voornamelijk in streken met krachtigen of vrij 

 krachtigen oostmoesson. Het groeit op periodiek sterk uitdrogend, 

 zonnig of licht beschaduwd terrein op akkers, aan wegen en spoor- 

 banen, in droge bosschen en op open terreinen, plaatselijk wel eens 

 in zoo groote hoeveelheid, dat de pluimen een paarsrooden gloed 

 over het veld werpen ; soms zelfs treedt het vegetatievormend op. 

 Van Maart tot Augustus — een enkele maal nog in November — 

 is het in bloei te vinden ; na het rijpen der vruchten sterft het af. 

 Waar het veel voorkomt en gebrek bestaat aan betere grassen wordt 

 het door de bevolking als veevoeder gebruikt voor runderen en kar- 

 bouwen ; paarden lusten het niet naar men zegt. De eenige er tot dus- 

 verre van gemaakte analyse wees een voedingswaarde uit, die theore- 

 tisch als bevredigend moet worden gequalificeerd, doch de opbrengst 

 is gering en bestaat bovendien nog voor een groot deel uit pluimen. 

 Mede wegens zijn korten levensduur kan het in geen geval voor 

 cultuur in aanmerking komen (Backer). 



