PANICUM. 171 



andere goede grassen, zoodat het voor cultuur als veevoeder niet in 

 aanmerking komt (Teysmannia 1916, bl. 430). De jonge spruiten zijn Laiab. 

 een gezochte lalab. 



In Eng.-Indië — speciaal in de Punjab — wordt P. colonum ge- viucm 

 teeld als graangewas (shama) en ook in tropisch Amerika worden de 

 vruchten door de indianen gegeten. 



19/166. Panicum crassi-apiculatum merr. (P. latifolium hook. 



non L.IXX.). 



Volksnamen onbekend. 

 Overblijvend, vaak sterk vertakt gras met aan den voet kruipende, 

 daar boven opgerichte of schuin opstaande, onbehaarde, naar onde- 

 ren holle halmen ter lengte van 0.50 tot 1.50 M., bladscheeden 

 die aan den voet op de knoopen fijn behaard, langs den voorrand 

 en aan den mond gewimperd, doch overigens kaal zijn en zeer kort, 

 afgeknot, onbehaard tongetje. De bladeren zijn 30 tot 85 mM. lang 

 en 4 a 10 mM. breed, lancetvormig met brced-afgeronden voet en 

 spitsen top, ruw gerand, kaal of onder aan den voet bezet met op 

 knobbels ingeplante lange wimpers, gewoon groen van kleur. De 

 bloeiwijze bestaat uit 1 tot 4 trosvormig gerangschikte aren, wel- 

 ker assen door de aanwezigheid van schuin opstaande tandjes ruw 

 aanvoelen; de aren zijn 1 tot 4 cM. lang en dragen 12 of minder 

 aartjes, de lagere paarsgewijs ingeplant, de hoogere alleen staand. 

 De éénbloemige aartjes zijn langwerpig, gezwollen, volkomen kaal. 

 4 a 4| mM. lang. De kafjes hebben alle een opvallend zijdelings 

 samengedrukten of samengeknepen, gekielden top ; het onderste is 

 ca 3/4 maal zoo lang als het aartje, het tweede en derde zijn even 

 lang als het aartje en het gladde vierde eindigt niet in een nerfspitsje. 

 Van P. ambiguum, waarop deze soort gelijkt, is zij gemakkelijk te 

 onderscheiden door het zeer korte, onbehaarde tongetje, den top der 

 kafjes en het ontbreken van een nerfspitsje op het vierde kafje. In waar 

 den Mal. Archipel is dit gras tot dusverre bekend van Sumatra's 

 Oostkust, Java en de Kangean-eilanden ; op Java is het ingezameld 

 op een 4-tal plaatsen in het westelijk deel, nog niet in het midden 

 en op één enkele plaats in het oostelijk deel, overal beneden 200 M. 

 zeehoogte. Het groeit, op matig beschaduwd, niet te droog maar ook 

 niet zeer vochtig terrein, vooral in bosschen en aan belommerde 

 wegranden, doorgaans groepsgewijs, doch niet in groote hoeveelheid; 

 vegetatievormcnd is het op geen enkele vindplaats waargenomen. 

 Hoewel voor veevoeder wel bruikbaar is het op Java te zeldzaam 

 om een rol van eenige betcekenis als voederplant te kunnen spelen ; 

 bovendien is de opbrengst klein ten gevolge van de geringe grootte 

 der bladeren en de uitkomsten van de eenige er tot nu toe van 

 gemaakte analyse wijzen op een theoretische voedingswaarde die het 

 middelmatige nauwelijks bereikt (Backer). 



i9/i66. Panicum Crus galli linn. (Echinochloa C. g. p. beauv.). 



Volksnamen. Hanepoot, Halmenfuszhirse, Hüfffierhirse, Sta- 

 chelhirse, Barnyard grass — Soerid.: Djadjagoan, Djagoan, 

 Gagadjahan — jav.: Djawan, Dj. pari, Kcdjawan, Ramon dja- 

 wan, Soeket ngawan — Mad.: Dipadian, Djêmbawan — Sas.: 

 Roempoet pajong. — Alf. Minah.: Polé-palé (t.s.,t.b., t.1.. t.t). 

 Éénjarig, zeer veranderlijk doch gewoonlijk forsch en meerstenge- 



