PANICUM. 173 



groote behoefte aan vocht niet in aanmerking komen (Backer). In 

 Oost-Preanger worden de jonge spruiten als sajoer gegeten. 



De bleekgele, op die van djawawoet (Setaria) gelijkende vruchten 

 laten gemakkelijk los als men de pluimen tusschen de handen wrijft. 

 Men gebruikt ze om jonge eenden en kuikens op te kweeken en ze 

 worden ook door de kinderen wel gegeten, als die van Setaria, doch 

 de smaak is grasachtig (Rumph.). De Clercq (No. 2578) vermeldt, 

 dat bij schaarschte de vruchten als noodvoedsel zouden dienen en 

 Watt zegt, dat in Eng.-Indië' vormen van de ongenaaide var. frumen- 

 taceum (Panicum frumentaceum roxb., Poor-man's millet, Sanwa 

 millet) worden verbouwd, die binnen zes weken na het zaaien kunnen 

 worden geoogst. Backer ziet in het veelvuldig voorkomen op sawahs 

 van P. Crus galli, den wilden stamvorm er van, en in de javaansche 

 volksnamen sterke aanwijzingen, dat deze gierstsoort vroeger ook 

 op Java in het groot is verbouwd en dat zij — dus niet Setaria 

 viridis ft italica, de voor de voeding van den mensch minder geschikte 

 fijnkorrelige trosgierst — de soort is die aan Java den naam Gierst- 

 eiland moet hebben geschonken. 



Een planter in de Preanger beproefde onlangs de cultuur van een 

 der vormen, welke hem was aanbevolen als een gierstsoort die een 

 smakelijk ontbijt kan leveren, en schijnt met het resultaat wel 

 ingenomen geweest te zijn. 



In hit Museum: Vruchten. 



Panicum distachyum linn. (P. subq uad riparum trin.). 



Volksnamen. Soend.: Soekêt manggala batoe — Jav .: Blabalwn, 



Blëmbëm, Gadjian, Paitan — Mad.: Kadalan — Flores: Bera 



bela (Lio), Koeroe oro (Endeh). 

 Overblijvend, meer of minder sterk uitstoelend gras met aan 

 den voet op den grond liggende en vaak wortelslaande, daar boven 

 opgerichte, ronde, onbehaarde, 0.50 tot 1.50 M. lange halmen; de 

 bladscheeden zijn aan den voet op de knoopen alsmede aan den mond 

 behaard en vaak is ook de voorrand gewimperd, doch overigens zijn 

 zij nu eens kaal, dan weer ijl bezet met lange, afstaande haren. 

 Het tongetje is verdeeld in haarvormige slippen. De 2 tot 20 cM. 

 lange en 3 tot 12 mM. breede bladeren zijn eirond-lancetvormig of 

 lijn-lancetvormig met breeden voet en spitsen top, ruw gerand, 

 kaal of ijl-langharig, gewoon groen. De bloeiwijze bestaat uit 2 

 tot 10 trosvormig gerangschikte, vrij ver uiteen geplaatste, naar 

 boven in lengte afnemende aren ; de lagere zijn 18 tot 75 mM. lang. 

 De aartjes zijn in een dubbele rij langs de onderzijde der aarspil 

 elk afzonderlijk ingeplant ; zij zijn kort gesteeld, langwerpig, 3| 

 a 4| mM. lang, onbehaard en 1- of 2-bloemig. Het onderste kaf je, 

 gezeten aan de naar de aarspil toegekeerde zijde, is 1/3 a 1/2 maal 

 zoo lang als het aartje ; het tweede en derde (dat al of niet een 

 mannelijke bloem bevat) reiken tot aan den top van het aartje 

 en het vierde, een tweeslachtige bloem omsluitende kafje is wat 

 korter dan het aartje, gekroond door een nietig nerfspitsje of een aan- 

 duiding daarvan, en fijn dwars geribd en geknobbeld. Van P. ambi- 

 guum, waarop deze soort sterk gelijkt en waarmede zij vaak wordt 

 verward, is P. distachyum te onderscheiden door het veel kortere 

 onderste kafje en het veel kleinere spitsje op den top van het vierde 



