174 



GRAMINEAE. 



waarde. kafje. Dil gras is verbreid over liet tmpische gebied van Azië en 



Australië ; in den Mal. Archipel is hei tot dusverre gevonden op 

 Sumatra, Java, de Kangean-groep, Flores, Noord-Cclebes en Ter- 

 nate. Op Java is het verbreid van het Westen tot het Oosten van 

 af de laagvlakte tol op 600 M. zeehoogte. Het groeit op zonnig of 

 matig beschaduwd bij voorkeur ecnigszins vochtig terrein, vaak aan 

 wegranden en in greppels, in en langs ondiepe sawahleidingen en op 

 vochtige grasvelden. Het neemt echter ook andere groeiplaatsen 

 voor lief : zoo treft men het soms aan op oude muren en in Bantam 

 werd het gevonden op een dorren duinruii;. Plaatselijk kan het in vrij 

 L r roote hoeveelheid voorkomen, zonder daarom vegetatievormend 

 op te treden. Evenals P. ambiguum levert het op gunstige stand- 

 plaatsen een vrij aanzienlijke hoeveelheid zacht blad en het wordt 

 door alle herbivoren met graagte gegeten, zoodat het door de bevol- 

 king wordt gerekend tot de goede voederplanten. De voedingswaarde 

 is wel is waar onderhevig aan sterke schommelingen, maar het ge- 

 middelde van een 8-tal analyses geeft een uitkomst die ruim voldoen- 

 de is te noemen. In opbrengst staat het echter zoo ver achter bij P. 

 maximum en Paspalum dilatatum, dat het voor cultuur als voeder- 

 gras niet in aanmerking kan komen. 



Afspoeiing. Soms wordt P. distachyum aanbevolen voor het beveiligen van 



rivieroevers tegen het afspoelen door regenwater en voor dat doel 

 schijnt het door zijn kruipende, veelal rijkelijk wortelslaande sten- 

 gels zeer geschikt te wezen (Backer, Teysmannia 1917, bl. 34). 



19/166. Panicum eruciforme sibth. & sm. (P. Isachne roth.). 



Volksnamen. Jav.: Soekët rêkètèk. 

 Gras, in den regel meerstengelig, met vaak sterk vertakte, aan 

 den voet over grooteren of kleineren afstand kruipende en daarbo- 

 ven opgerichte, dunne, holle, kale of ijl afstaand-behaarde, 0.30 

 tot 0.75 M. lange halmen ; de bladscheeden zijn aan den voet op de 

 knoopen fijn behaard en langs den voorrand gewimperd, overigens 

 zijn zij nu eens kaal, dan weer ijl afstaand behaard. Het tongetje 

 is vertegenwoordigd door een dwarse rij vrij lange haren. De 15 

 tot 60 m.M. lange en 3 a 6 mM. breede bladeren zijn eirond-lancet- 

 vormig of lijn-lancetvormig met breed-afgeronden of stompen voet 

 en spitsen top, ruw gerand, kaal of aan beide zijden ijl bezet met 

 afstaande, vrij lange haren. De 25 tot 75 mM. lange, ten slotte 

 lang gesteelde bloeiwijze bestaat uit 6 tot 12 vrij dicht bijeen 

 geplaatste, min of meer naar één zijde gekeerde, opgerichte, vaak 

 tegen de hoofdas aangedrukte, trosvormig gerangschikte aren met 

 fijn behaarde spil : de lagere aren, die het langst zijn, meten 

 15 a 25 mM. De aartjes zijn vrij dicht opeengedrongen, doch elk 

 afzonderlijk in twee rijen langs de aarspil geplaatst ; zij zijn kort ge- 

 steeld, 2 a 2\ m.M. lang, fijn behaard en éénbloemig. Het aan de 

 naar de aarspil toegekeerde zijde gezeten onderste kafje is slechts 

 1 , a ' 2 m.M. lang, terwijl het tweede en derde zoo lang zijn als het 

 aartje en het gladde vierde, dat de tweeslachtige bloem omsluit, 

 waarde. duidelijk korter dan het aartje en aan den top afgerond is. Dit in 



Zuid-Europa, Noord- en tropisch Afrika en Xuid-Azic wijd verbreide 

 cultimronkruid is in den Mal. Archipel tot dusver alleen aangetroffen 

 in de oostelijke helft van Java en op Madoera. Mogelijk is het nog 



