PANICUM. 175 



niet zeer lang geleden ingevoerd, want het wordt door geen der ou- 

 dere schrijvers vermeld. Het is daar gevonden op vele plaatsen en 

 dikwijls in gróote hoeveelheid van af de laagvlakte tot op 250 M. 

 zeehoogte, uitsluitend op zware, in den westmoesson waterrijke en 

 in den oostmoesson sterk uitdrogende gronden, vooral op bouwland 

 tusschen tweede gewassen, soms ook aan wegranden. Vaak is het een 

 vrij algemeen, doch door zijn liggenden habitus en geringe afmetin- 

 gen weinig de aandacht trekkend onkruid ; vegetatievormend 

 treedt het nooit op. Voor veevoeder is het desnoods bruikbaar, 

 doch de opbrengst is gering en de eenige er tot nu toe van gemaakte 

 analyse wees een ver onder het middelmatige blijvende voedings- 

 waarde uit. Als voederplant werd het dan ook slechts één enkele 

 maal ingezonden met de mededeeling. dat het alleen aan karbou- 

 wen werd gegeven, en de waarde gering werd geacht (Backer). 



Panicum flavidum retz. (P. brizaeforme hassk.. P. bri- 



zoides jacq. non linn.). 



Volksnamen. Jav.: Soekët loelan?, S. oelèr-oelëran — Timor: 



Npélak (W.). 

 Overblijvend, meest veelstengelig gras met aan den voet neer- 

 liggende en al of niet wortelslaande, daar boven schuin opstaande 

 onbehaarde, meer of minder sterk samengedrukte, naar onderen 

 holle, 0.20 tot 1.00 M. lange halmen. De bladscheeden zijn sterk 

 samengedrukt, gekield, kaal, vaak purper aangeloopen, en het zeer 

 korte tongetje is in haarvormige slippen verdeeld. De 3h tot 30 

 cM. lange en 4 a 12 mM. breede bladeren zijn lijnvormig met breeden 

 voet en nu eens spitsen, dan weer stompen of afgeronden top, ruw 

 gerand, van boven door de aanwezigheid van kleine borsteltjes 

 ruw aanvoelend, onder aan den voet lang gewimperd. De bloeiwijze 

 bestaat uit 3 tot 12 tot een zeer ijlen tros vereenigde, opgerich- 

 te, vaak tegen de hoofdas gedrukte 1 tot 4 cM. lange aren, die 

 steeds korter zijn dan de haar scheidende tusschenruimten : de 

 eindaar is doorgaans langer dan de wat lager geplaatste. De in 

 twee rijen langs de aarspil gezeten 3 a 3£ mM. lange, kale, twee- 

 bloemige aartjes zijn naar één zijde gekeerd; zij zijn zeer kort 

 gesteeld, schuin opstaand, scheef-eirond, aan de eene zijde plat, 

 aan de andere sterk gewelfd. Het onderste, aan den van de aarspil 

 afgewenden vlakken kant gezeten kafje is vee! korter dan het aartje 

 en het tweede langer dan het eerste doch korter dan het aartje, 

 terwijl het derde (dat een mannelijke bloem omsluit) en het fijn ge- 

 knobbelde vierde (dat een tweeslachtige bloem bevat) even lang zijn 

 als het aartje. Dit gras is in den Mal. Archipel tot dusverre gevon- 

 den op Java & Madoera, de Kangean-groep, Celebes en Timor. Op 

 Java is het verbreid van af de laagvlakte tot op 300 M. zeehoogte 

 in streken met krachtigen of matig sterken oostmoesson: in het 

 westelijk deel is het op slechts enkele plaatsen (o.a. bij Batavia, 

 waar het zeer algemeen voorkomt) ingezameld, in Midden- en Oost- 

 Java daarentegen op vele plaatsen. Het groeit bij voorkeur op matig 

 beschaduwd, tamelijk droog of eenigszins vochtig — niet op zeer 

 droog of zeer vochtig — terrein aan wegranden, in frisschere deelen 

 van djati- en in ander niet te donker bosch, alsmede op beschaduwde 

 grasvelden ; plaatselijk kan het in groote hoeveelheid voorkomen, 



