PANICUM. 177 



19/166. Panicum luzonense presl. (P. caesio-gPaucum nees, 



P. caesium nees). 



Volksnamen onbekend. 

 Éénjarig, meer of minder sterk uitstoelend gras met bij kleine 

 individuen opgerichte — bij forsche aan den voet over grooter of 

 kleiner lengte op den grond liggende en uit de onderste knoopen 

 dikwijls wortelslaande — holle halmen, welke op de bovenhelft der 

 internodiën meer of minder dicht bekleed zijn met op knobbels 

 ingeplante, schuin opstaande, lange en dikwijls stijve of scherpe 

 haren. De bladscheeden zijn rondom met dergelijke haren bezet en 

 het tongetje is in haarvormige wimpers verdeeld. De 3 tot 32 cM. 

 lange en 4 a 15 mM. breede bladeren zijn lijn-lancetvormig met 

 breeden voet en spitsen top ; zij zijn alleen nabij den top ruw 

 gerand en aan beide zijden bezet met op knobbels ingeplante lange 

 haren dan wel nagenoeg kaal. De bloeiwijze is een 8 tot 48 cM. 

 lange, sterk vertakte, tamelijk losse pluim met talrijke, doch spoedig 

 afvallende aartjes. Die aartjes zijn 2h a 2! mM. lang, elliptisch- 

 ovaal, aanvankelijk spits, later sterk gezwollen en stomp, kaal, 

 vaak sterk purper aangeloopen en éénbloemig. Het onderste kafje 

 is 1/5 a 1/2 maal zoo lang als het aartje ; het tweede en derde zijn 

 even lang als het aartje en voorzien van krachtige, boven het mid- 

 den door fijne dwarsaderen verbonden nerven, terwijl het sterk 

 gewelfde vierde kafje, dat de tweeslachtige bloem omsluit, glad 

 en glanzend en iets korter is dan het aartje. In den Mal. Archipel waarde, 

 werd dit onkruid- en ruderaalgras ingezameld op alle Groote Soenda- 

 eilanden ; op Java is het gevonden in het westelijke en centrale 

 deel van af de laagvlakte tot op 600 M. zeehoogte. Het groeit bij 

 voorkeur op open, zonnig of matig beschaduwd, niet te vochtig 

 terrein aan wegranden, op akkers en open plekken in grasvelden, 

 in droge rivierbeddingen en ruigten, in thee- en rubbertuinen, plaat- 

 selijk soms in groote hoeveelheid, maar nimmer vegetatievormend. 

 De opbrengst is gering of matig en bestaat dan nog voor een groot 

 deel uit pluimen. Dit, alsmede de omstandigheid dat de vaak scherpe 

 haren waarmede het bekleed is het voor 't vee niet aantrekkelijk 

 maken, zal wel de reden zijn, dat P. luzonense zelden als voederplant 

 wordt gebruikt : slechts ééns werd bericht ontvangen, dat het tot 

 paardenvoer dient. Omtrent de theoretische voedingswaarde zijn 

 geen gegevens bekend (Backer). 



19/166. Panicum malabaricutn merr. (Digitaria urochloides 



buese, Panicum Arnottianum nees, P. nodosum 

 kunth, Poa malabarica linn.). 

 Volksnamen onbekend. 

 Lang levend, veranderlijk gras met 0.75 tot 2.50 M. lange, ronde, 

 onbehaarde, naar onderen holle, harde halmen welke met het onder- 

 einde meestal over den grond of over andere planten kruipen en 

 dan vaak luchtwortels voortbrengen, bladscheeden die nu eens 

 alleen aan den top, dan weer ook langs den voorrand of over de 

 geheele oppervlakte behaard zijn, en zeer kort tongetje. De 3 tot 

 24 cM. lange en 7 tot 20 mM. breede bladeren zijn eirond-lancet- 

 vormig, lancetvormig of lijn-lancetvormig met breed afgeronden 

 of hartvormigen voet en spitsen top ; zij zijn ruw gerand, kaal dan 



Nuttige Planten 1. 12 



