178 GRAMINEAE. 



wel meer af minder dicht behaard, gewoon groen of lichtgroen. De 

 bloeiwijze is een 10 tot 30 cM. lange, opgerichte of overhangende 

 pluim met lange hoofdtakken en zeer korte, meer of minder ver 

 uiteen geplaatste uiterste zijtakken, waarlangs de aartjes ten getale 

 van 2 tot 14 in twee rijen opeen gedrongen staan; de assen der 

 bloeiwijze zijn ruw. De éénbloemige aartjes zijn langwerpig, 3 a 3J 

 mM. lang, kaal of ijl behaard, groen of purper aangeloopen. De 

 twee onderste katjes zijn veel korter dan het aartje, het derde 

 even lang als het aartje en het vierde kafje, dat de tweeslachtige 

 bloem omsluit, is glad (teysmannia 1917, bl. 266). Dit gras is in den 

 Mal. Archipel tot dusverre ingezameld op Sumatra, Borneo, Java & 

 Madoera en de Kangean-groep. Op Java is het verbreid van het 

 Westen tot het Oosten van af de laagvlakte tot op ca 900 M. zee- 

 hoogte. Het groeit bij voorkeur op matig beschaduwd, niet al te 

 droog, noch zeer vochtig terrein in pagers en bamboestoelen, dja- 

 tibosschen, in boschzoomen en langs boschpaden, aan wanden van 

 holle wegen, in struikwildernissen en jong secundair bosch. Hoewel 

 in het algemeen meer verstrooid groeiend, treedt het toch ook 

 vaak in groote hoeveelheid op, in jonge djaticulturen soms zelfs 

 (met alang-alang) bijna vegetatievormend. Het snijden van dit gras 

 voor veevoeder zou in den regel veel tijd vorderen en de opbrengst, 

 die nog voor een belangrijk deel bestaat uit harde halmen, is gering 

 of hoogstens matig te noemen. Ofschoon dan ook blijkens een vijf- 

 tal analyses de theoretische voedingswaarde gemiddeld ruim voldoen- 

 de en soms zelfs hoog is, staat het ook daar waar het in grootere 

 hoeveelheid voorkomt als voederplant bij de bevolking niet hoog 

 aangeschreven. Voor cultuur komt het, mede wegens zijn ongeschikte 

 groeiwijze, zeker niet in aanmerking (Backer). 



'9/166. Panicum maximum jacq. 



Volksnamen. Bengaalsch gras, Herbe de Guinee, Guinea grass — 

 Mal.: Roempoet banggala — Jav.: Soekët landa — Mad.: 

 Goenggoeng, Rébha loeh-boeloehan. 

 Overblijvend, sterk uitstoelend en ten slotte zeer groote pollen 

 vormend gras met vezelige, diep in den grond dringende wortels, 

 opgerichte, krachtige, eenigszins afgeplatte, holle, onbehaarde, 

 1.00 tot 2.50 M. hooge halmen, bladscheeden die aan den voet bezet 

 zijn met lange haren, en goed ontwikkeld, vaak inscheurend tonge- 

 tje. De zeer talrijke bladeren zijn lijnvormig, spits, ruw gerand, 

 gewoon groen; de lager geplaatste zijn 40 tot 105 cM. lang en 10 

 tot 30 mM. breed. De bloeiwijze is een 20 tot 45 cM. lange, opge- 

 richte, sterk vertakte, vaak met een witte waslaag bedekte pluim, 

 waarvan de lagere takken kransgewijs zijn geplaatst en de hoogere 

 afzonderlijk staan. De 3 a 4 mM. lange tweebloemige aartjes zijn 

 langwerpig met versmalden top; bij den op Java gekweekt wordenden 

 vorm zijn zij kaal. Het onderste kafje is vee! korter dan het aartje, 

 het tweede en het een mannelijke bloem omsluitende derde zijn 

 ongeveer zoo lang als het aartje en het vierde kafje, dat een twee- 

 slachtige bloem bevat, is iets korter dan het aartje en opvallend 

 dwars gerimpeld. Vruchten zijn er op Java nog niet van waargeno- 

 men. Dit gras is inheemsen in tropisch Afrika en wordt wegens zijn 

 zeer groote waarde als voederplant in alle tropische landen gekweekt. 



