PANICUM. 179 



19/166. Op Java is het minstens een halve eeuw in cultuur en klaarblijkelijk 

 meer dan eens ingevoerd. Het eerst is het n.1. ingezameld in 1865 bij 

 Meester Cornelis en Van Romburgh meldt in zijn Aanteekeningen 

 Cultuurtuin, bl. 82, dat in 1880 zaden van Kew werden ontvangen, 

 waarvan in den Cultuurtuin een aanplant werd gemaakt die zich 

 zeer goed ontwikkelde. Sindsdien vindt men het 30 jaren achtereen 

 in de Verslagen van 's Lands Plantentuin als voedergras aanbevolen 

 onder den onjuisten naam P. spectabile nees. 



Het is met voordeel alleen te planten op doorlatende, vruchtbare cultuur. 

 gronden in een regenrijk klimaat. Op drassig terrein of waar het 

 grondwater constant hoog staat leidt het een kwijnend bestaan. 

 Tegen droogte is het wel bestand in zooverre, dat het niet sterft, 

 doch bij een eenigszins langdurige droge periode treedt stilstand 

 op in den groei. Bepaalde gegevens omtrent de zeehoogte waarop 

 het op Java nog gedijt zijn schaarsch. Op 1000 M. groeit het nog goed 

 en bloeit het rijkelijk; op 1350 M. bereikt het niet meer zijn volle 

 hoogte en op 1400 a 1500 M. groeit het nog wel, doch schijnt het niet 

 meer te bloeien ; op 1600 a 1700 M. is de groei slecht. 



De aangewezen methode voor den aanleg van een aanplant van 

 bengaalsch gras is uitplanten in het begin van den regentijd van 

 gescheurde pollen in plantgeulen van 10al2cM. diepte. Als uit- 

 gangspunt zijn enkele stengels met eenige flinke wortels desnoods 

 al voldoende, doch indien men een aanplant van voldoende grootte 

 bezit verdient het volgens Schimmel (Teysmannia 1916, bl. 173) aan- 

 beveling oude pollen te scheuren in deelen die 5 tot 10 stengels 

 bevatten: van een éénjarigen pol kan men op die manier 10a 15 

 flinke planten verkrijgen. «De stengels worden voor het uitplanten 

 tot op 1/2 voet ingekort en de wortels teruggesneden op 3 a 4 duim. 

 De bodem der geulen dient te voren te worden los gemaakt en indien 

 de grond niet zeer goed is moet dadelijk een stalbemesting worden 

 toegepast. De geulen worden geleidelijk gevuld. De afstand der 

 rijen onderling moet 90 a 100 cM. bedragen en die in de rij 30 

 a 50 cM. Anderen bevelen aan te planten op 60 x 60 cM. of nog dich- 

 ter, wat verband houdt met de kwaliteit van den grond en de toe te 

 passen bemesting. Schimmel prefereert het maken van plantgaten 

 ter diepte van ongeveer 4 duim met de patjol ; daarin plaatst hij 

 de plant zoodanig, dat de wortels zooveel mogelijk liggen in hun 

 oorspronkelijken stand, waarna de gaten worden gevuld met den fijn- 

 gemaakten uitgegraven grond. Tijdens het vullen worden de planten 

 een weinig op en neer geschud om het ontstaan van holten tusschen 

 de wortels te voorkomen ; zij worden een duim dieper geplaatst dan 

 zij stonden in den pol waarvan zij gescheurd zijn. Is men verplicht 

 vlug te werken, dan kan men gaten maken met den pootstok, doch 

 het aanslaan zal alsdan meer tijd kosten en de maximum-productie 

 langer op zich laten wachten. Op vruchtbaren grond acht hij een plant- 

 verband van 2 x 2 of 2 x 3 voet aanbevelenswaard, op minder goe- 

 den grond of waar niet wordt gemest, van 2 x ü- of 2 x 1 voet. Het 

 is toch van belang den grond zoo spoedig mogelijk te beschaduwen 

 om het onkruid tegen te gaan ; op een vruchtbaren bodem of bij zwa- 

 re bemesting is de grond bijna onmiddellijk beschaduwd en bij minder 

 weligen groei moet men hetzelfde doel eïi tevens maximale opbreng- 

 stenltrachten te bereiken door een nauwer plantverband toe te passen. 



