182 GRAMINEAE. 



voet in een kring op den grond liggende doch niet wortelslaande, 

 onbehaarde, tot nabij de bloeiwijze bebladerde, 0.30 tot 0.60 M. 

 lange halmen, kale dan wel met op knobbels ingeplante lange haren 

 bezette bladsclieeden en kort, afgeknot, gewimperd tongetje. De 10 

 tut 45 cM. lange en 4 a 8 mM. breede bladeren zijn lijnvormig met 

 stompen voet en spitsen top, glad van rand. De bloeiwijze is een 

 losse, 5 tot 25 cM. lange pluim met gladde assen ; de éénbloemige 

 aartjes zijn langwerpig, spits, 3 a 3i mM. lang en kaal. Het onder- 

 ste kaf je is 14 a 1/3 maal zoo lang als het aartje, driehoekig 

 van top en het tweede en derde (dit laatste met een smalle palea) 

 zijn zoo lang als het aartje, terwijl het een tweeslachtige bloem 

 omsluitende en gladde vierde kafje weer korter is dan het aartje. 

 Deze plant behoort thuis in Eng.-Indië en Ceylon ; zij wordt als 

 graangewas (little millet) in Bengalen en in de zuidelijke dis- 

 tricten van de Vereenigde Provinciën op groote schaal geteeld op zeer 

 arme gronden. Een wilde vorm er van werd op Java bij Lembang op 

 ca 1275 M. zeehoogte in groote hoeveelheid en in krachtige indi- 

 viduen aangetroffen in bloemkweekerijen en moestuinen, zoodat het 

 niet onmogelijk is, dat het zich mettertijd verder over het eiland 

 zal verbreiden. Panicum mileare wordt in zijn vaderland gunstig 

 beoordeeld als voederplant en de hier verzamelde exemplaren maak- 

 ten eveneens den indruk een goed voedergras te zijn, met betrek- 

 kelijk geringe opbrengst evenwel. Voor cultuur als zoodanig kan 

 het om deze reden en wegens zijn korten levensduur niet worden 

 aanbevolen (Backer). 



19,166. Panicum miiiaceum linn. 



Volksnamen. Gierst, Pluimgierst, Millet commun, Echte Hirse, 

 Broomcorn millet (Amerika), Common millet (Europa). 

 De in meer gematigde luchtstreken thuis behoorende echte gierst 

 wordt volgens Watt's Economie Products in Eng.-Indië in verschil- 

 lende streken, doch nergens op groote schaal, tot op 3000 M. 

 boven de zee geplant, soms op van den regen afhankelijke velden, 

 soms in den drogen tijd op bevloeide akkers. In den Punjab wordt 



oer. dit gewas wel uitsluitend geteeld als groenvoer, hetwelk uitmun- 

 tend geschikt moet zijn voor paarden en runderen. De vruchten 



en . worden beschouwd als een gemakkelijk te verteren, voedzame kost : 



men eet ze gepeld en gekookt op de wijze van rijst, dan wel met 

 melk en suiker toebereid als pap. Een belangrijke plaats neemt 

 dit graan niet in onder de voedingsmiddelen, daar zoo min als 

 elders. 



De gierst van den Mal. Archipel was vermoedelijk oorspronkelijk 

 een cultuurvorm van Panicum Crus galli linn. (men zie bl. 173) en 

 thans wordt hier met gierst in den regel Setaria viridis jj italica, de 

 trosgierst bedoeld ; ten onrechte worden vaak ook vormen van An- 

 dropogon Sorghum als gierst aangeduid, terwijl ten slotte gierst 

 nog dikwijls wordt verward met i^erst. De echte gierst, Panicum 

 miiiaceum, was hier tot voor enkele jaren volkomen onbekend, daar 

 zij eerst kort geleden uit Eng.-Indië is geïmporteerd: in het 

 Verslag 1919 van (\c\\ Landbouwvoorliditingsdienst wordt op bl. 395 

 gerapporteerd, dat een proefaanplant te Maoemere op het eiland 

 Flöres een goeden oogst afwierp. 



