PANICUM. 185 



geburgerd, dat men geneigd zou zijn het voor inheemsen te houden. 

 Het groeit bij voorkeur op vochtig, liefst zelfs drassig of ge- 

 inundeerd, zonnig' of matig beschaduwd terrein, in en om zoetwater- 

 poelen en moerassen, aan slokans en waterleidingen, in riettuinen 

 en op vochtig bouwland. Op minder vochtige gronden vindt men het 

 alleen in lichte schaduw in ravijnen en niet al te oude aanplan- 

 tingen van cultuurgewassen : tegen sterke uitdroging van den bodem 

 is het niet bestand. Waar het voorkomt groeit het gewoonlijk in 

 groote hoeveelheid bijeen, wat verklaard kan worden uit de bijzon- 

 der snelle vegetatieve vermenigvuldiging. Elk stukje van de lange 

 kruipende stengels kan, als er zich maar een knoop aan bevindt, 

 onder gunstige omstandigheden tot een nieuwe plant uitgroeien ; 

 verhaald wordt, dat men zelfs stekken die het dierlijk lichaam 

 hadden gepasseerd nog zag wortelschieten. Onder gunstige omstan- 

 digheden is de vermenigvuldiging geweldig ; de planten verdringen 

 elk ander gras en vormen anderhalven meter hooge, moeilijk door 

 te komen wildernissen van soms honderden vierkante meters opper- 

 vlak. Door dien snellen groei is P. muticum hier en daar een 

 lastig onkruid geworden in suikerriet- en koffietuinen. Op voor 

 zijn groei gunstig terrein is de opbrengst aanzienlijk (doch zonder 

 twijfel geringer dan die van P. maximum, welke echter niet tiert 

 op dezelfde drassige gronden) en het wordt door alle herbivoren, 

 inzonderheid herkauwers, met graagte gegeten, zoodat het overal 

 door de bevolking wordt geroemd als een uitmuntend voedergras. De 

 theoretische voedingswaarde is, hoewel aan sterke schommelingen 

 onderhevig, blijkens een groot aantal analyses gemiddeld ruim 

 voldoende en niet zelden zelfs hoog. Voor streken die steeds over 

 voldoende water kunnen beschikken wordt op terrein dat te nat is 

 voor bengaalsch gras de cultuur ten zeerste aanbevolen. Op droge 

 gronden welke voortdurend aan het zonlicht zijn blootgesteld geeft 

 P. muticum dan alleen een voldoende opbrengst, indien vooraf scha» 

 duwboomen (bijv. Sesbania grandiflora) zijn geplant en geregeld 

 gevorkt en gemest wordt. Bijzonder geschikt wordt het genoemd voor 

 vloeiweiden en dan kan men het om de 6 a 8 weken snijden ; ouder 

 wordende zijn de stengels te hard en een groot deel van de gesne- 

 den massa bestaat uit stengels (Backer, Teysmannia 1915, hl. 87). 

 Sohns (Veeartsenijkundige Bladen 1915, bl. 86) is er niet mee inge- 

 nomen. Hij zegt, dat het op droge gronden bijkans niet behoorlijk 

 kan worden onderhouden, dewijl het dichte netwerk van kruipende 

 stengels het onderwerken van mest belet en dat op bevloeibare 

 gronden met meer voordeel ander gras, als Leersia hexandra, kan 

 worden geplant, hetwelk een veel hooger eiwitgehalte bezit en naar 

 hij beweert een gelijke of grootere hoeveelheid groenvoer oplevert. 

 Volgens Backer staat evenwel op drassig terrein Leersia in op- 

 brengst beslist bij P. muticum achter, wat niet wegneemt, dat de 

 eerste toch verkieslijker kan wezen, omdat zij voor paardenvoer 

 veel beter is. Voor de bereiding van hooi kan P. muticum niet worden 

 aanbevolen wegens het langzame drogen der stengels. 



19/166. Panicum oryzoides swartz (P. zizanioides h.b.k.). 



Volksnamen onbekend. 

 Overblijvend gras met aan den voet over grooter of kleiner 



