188 GRAMINEAE. 



beschouwd en dit gunstig oordeel wordt ten volle gerechtvaardigd 

 door de resultaten van een grool aantal analyses, die wel een sterk 

 schommelende, maar gemiddeld toch zeer bevredigende voedings- 

 waarde uitwijzen. Waar het in opbrengst ver achter staat bij andere 

 goede grassen kan het voor cultuur evenwel niet in aanmerking 

 komen (Backer). 



Panicum pilipes nees & arn. 



Volksnamen. Alf. Minah.: Koendoc sela (t.b.), Sarimbata rin- 



tëk (t.1.)- 



Overblijvend gras met aan den voet kruipende en wortelslaande, 

 daar boven opgerichte, ietwat stijve halmen, bladscheeden die nu 

 eens alleen langs den voorrand, dan weer rondom zijn bezet met 

 lange haren en vrij goed ontwikkeld tongetje. De 5 tot 20 cM. lange 

 en 5 tot 18 mM. breede bladeren zijn lancetvormig met min of 

 meer ongelijkzijdigen, aan één kant afgeronden voet en spitsen 

 top, ruw gerand en meestal kaal, zeldzamer bezet met fijne, zachte 

 haren. De bloeiwijze is een opgerichte, tamelijk stijve en vrij dichte, 

 6 tot 15 cM. lange pluim met schuin opstaande, niet zeer lange 

 zijtakken. De lf a 2 mM. lange éénbloemige aartjes zijn meerendeels 

 kort gesteeld, zeer ongelijkzijdig, aan één kant sterk gewelfd ; zij 

 zijn onbehaard en vrij krachtig generfd. Het aan de vlakke zijde van 

 het aartje gezeten onderste kafje is veel korter dan het aartje, het 

 tweede langer dan het eerste doch insgelijks korter dan het aartje ; 

 het derde is even lang als het aartje en het gladde vierde, dat een 

 tweeslachtige bloem omsluit, is bijna even lang. Dit gras is verbreid 

 over den geheelen Mal. Archipel ; op Java komt het voor van het 

 Westen tot het Oosten van af de laagvlakte tot op ± 1400 M. 

 zeehoogte, vooral boven 300 M. Het groeit bij voorkeur op be- 

 schaduwd, niet te droog maar toch niet drassig terrein, in het 

 bijzonder aan boschranden en langs boschpaden, in struikwilder- 

 nissen en frisschere gedeelten van het djatibosch, soms ook aan 

 terraswanden in theetuinen. Hoewel veel minder algemeen voorko- 

 mend dan Panicum patens — waarvan het door zijn stijvere pluimen 

 en veel korter gesteelde aartjes gemakkelijk kan worden onder- 

 scheiden— is het toch geen zeldzame plant; op voor zijn groei 

 geschikt terrein kan men het meermalen in groote hoeveelheid aan- 

 treffen. De standplaats in bosschen zal wel oorzaak zijn, dat het 

 nooit of nagenoeg nooit voor veevoeder wordt gesneden. Volgens 

 Philippine Alt. Review 1911, bl. 425 wordt het door runderen en 

 karbouwen echter gaarne gegeten en het gemiddelde van twee ana- 

 lyses wijst een ruim voldoende voedingswaarde uit. Voor cultuur kan 

 het in geen geval in aanmerking komen, daar zijn opbrengst slechts 

 matig i^ te noemen (Backer). 



19/166. Panicum ramosum uw. 



Volksnamen onbekend. 

 Overblijvend - of tengevolge van ongunstige standplaatsin- 

 vloeden éénjarig — gras met aan den voet neerliggende en vaak 



wortelslaande, daarboven opgerichte of schuin opstaande 0.25 tot 

 0.90 \\. lange halmen, die bezet zijn met fijne, zachte haren, soms 

 alleen op de knoopen. De bladscheeden zijn nu eens alleen langs 



