PANICUM. 189 



den voorrand, dan weer rondom zachtharig en het zeer korte tonge- 

 tje is lang gewimperd. De 3h tot 20 cM. lange en 5 tot 20 mM. 

 breede bladeren zijn lancet- of lijn-lancetvormig met breeden, af- 

 geronden of ondiep hartvormigen voet en spitsen top, ruw gerand, 

 overigens kaal of fijn-zachtharig. De bloeiwijze bestaat uit 5 tot 

 15 trosvormig gerangschikte aren, waarvan de spil vrij dicht bezet 

 is met fijne, zachte haren en dikwijls bovendien ijl met lange haren. 

 De éénbloemige aartjes staan alleen, of naar den voet der aarspil 

 vaak in paren op ongelijke stelen ; zij zijn 3 a 34 mM. lang en 

 fijn-zachtharig. Het onderte kaf je is 13 a 1/2 maal zoo lang als het 

 aartje en het tweede en derde (waarvan de top bij beide toege- 

 spitst is) zijn zoo lang als het aartje, terwijl het spitse, fijn dwars 

 gerimpelde, kale vierde kafje, dat de tweeslachtige bloem omsluit, 

 iets korter is dan het aartje. Van P. distachyum, waarop dit gras 

 sterk gelijkt, is het terstond te onderscheiden door zijn opvallend 

 behaarde aartjes. In den Mal. Archipel is P. ramosum tot dusverre waarde. 

 alleen bekend van Java & Madoera en de- Kangean-groep. Op 

 Java is het gevonden bij Tandjong Priok en verder slechts ten 

 Oosten van Madioen van af het zeestrand tot op 125 M. zeehoogte. 

 Het groeit op constant of periodiek droge, lichte, bij voorkeur 

 zandige gronden op akkers en grasvelden en aan wegranden, soms in 

 niet te donker bosch, nu eens in verstrooide exemplaren, dan weer 

 in vrij groote hoeveelheid bijeen ; over het algemeen echter is het een 

 zeldzaam gras. Het produceert een matige hoeveelheid blad en 

 maakt den indruk bruikbaar te zijn voor veevoeder, doch de uit- 

 komsten van de eenige tot nu toe gemaakte analyse wijzen op een 

 theoretische voedingswaarde even beneden het middelmatige. Of het 

 daadwerkelijk als veevoeder wordt gebezigd is onbekend ; van veel 

 beteekenis als zoodanig is het zeker niet. Voor cultuur als voe- 

 derplant zijn vooralsnog geen motieven aan te voeren, maar moge- 

 lijk wel als bedekker van stuivende zandgronden, bijaldien aan zoo'n 

 bedekkende plant behoefte mocht blijken te bestaan (Backer). 



Panicum repens linn. (P. ischaemoides rf.tz.). 

 Volksnamen. Victoria gr ass — Mal.: Lampoejangan, Roempoet 

 djahé-djahé (Batav.), R. djahi (Banka), R. sambaoe koempai 

 (id.) — Daj. Z. O. Born.: Lampafong — Soend.: Djadjahèan, 

 Djahèan, Lalampopjangan, Lampoejangan — Jav.: Soekët lam- 

 poejangan — Mad.: Bhoe-tëblwean, Lampodjangan — Kangean: 

 Tolang-tolangan — Sawoe: Djoeoe kai — Mak.: Ladja-ladja. 

 Overblijvend gras met 12 tot 40 cM. onder de oppervlakte krui- 

 pende tot 20 mM. dikke, witte, vleezige, vertakte wortelstokken, 

 waaruit van afstand tot afstand opgerichte of opstijgende holle 

 halmen ontspruiten, waarvan liet bovenaardsche blauwgroen ge- 

 kleurde deel in den regel een lengte bereikt van 40 tot 80 cM., soms 

 nog aanmerkelijk meer. Als uitvloeisel van deze groeiwijze vindt 

 men op een betrekkelijk gering oppervlak gewoonlijk verscheidene 

 uit een gemeenschappelijken wortelstok voortgekomen halmen, doch 

 eigenlijke zoden — en dan nog losse — vormt dit gras alleen daar 

 waar het in zeer groote hoeveelheid bijeen groeit en den geheelen 

 bodem met zijn wortelstokken heeft doortrokken. De bladscheeden 

 zijn aan den voorrand gewimperd en het kleine tongetje is kort 



