PANICUM. 193 



een mannelijke bloem omsluitende derde kafje zoo lang zijn als 

 het aartje ; het toegespitste, glanzende, een tweeslachtige bloem 

 bevattende vierde kafje is iets korter. Van P. Crus galli, waarop 

 deze soort gelijkt en waarmede zij door de bevolking soms schijnt 

 te worden verward, is P. stagninum gemakkelijk te onderscheiden 

 door zijn groei in complexen, de blauwgroene kleur, het kruipende 

 of drijvende ondereinde der halmen en zijn door lange haren ver- 

 tegenwoordigd tongetje. In den Mal. Archipel is dit gras bekend waarde, 

 van alle Groote Soenda-eilanden. Op Java is het gevonden op vele 

 plaatsen in het westelijke deel, en op enkele in het centrale en 

 het oostelijke deel, overal beneden 500 M. zeehoogte. Het groeit 

 alleen op zeer drassig, bij voorkeur geïnundeerd terrein, in moe- 

 rassen en aan moerasranden, aan en in poelen en slokans, vaak ook 

 aan rivieroevers in het water, maar buiten den snellen stroom. 

 Langs zulke oevers vormt het soms tamelijk lange, maar niet zeer 

 breede, door haar blauwgroene kleur de aandacht trekkende strooken 

 waarin geen andere plant voorkomt. Teysmann beschrijft dien groei 

 in het Natuurk. Tijdschr. v. Ned.-Indië dl 35, bl. 280, langs de boor- 

 den der rivieren in de Westerafdeeling van Borneo en bericht, dat 

 dit gras, de koempai, het daar soms onmogelijk maakt te landen. 

 Door het vasthouden van slib worden — zegt hij — die kanten steeds 

 hooger, zoodat zij ten laatste geschikt worden voor cultuur en dan 

 tot de vruchtbaarste ladangvelden behooren. Het levert een vrij 

 aanzienlijke hoeveelheid zacht blad en wordt door alle herbivoren 

 gaarne gegeten ; door de bevolking wordt het dikwijls voor veevoe- 

 der gesneden en het geniet als zoodanig algemeen een gunstige 

 reputatie. Daarmede in overeenstemming zijn de resultaten van een 

 zevental analyses, die alle een zeer voldoende, vaak zeer hooge voe- 

 dingswaarde uitwijzen. Kan dit gras voor runderen zonder voorbehoud 

 worden aanbevolen, voor paarden moet men er — zooals met alle 

 moerasgrassen — voorzichtig mee zijn. Voor cultuur in poelen die 

 voor geen ander doel benut kunnen worden kan het zeer zeker in 

 aanmerking komen. Proeven om uit te maken of het geschikt is voor 

 hooibereiding zijn thans nog in gang (Backer). 



Panicum trichoides swartz. 



Volksnamen onbekend. 

 Eenjarig, sterk uitstoelend gras met schuin opstaande of opstij- 

 gende, aan den voet vaak wortelslaaande, holle, fijn-zachtharige, 

 0.20 tot 1.20 M. lange halmen, bladscheeden die langs den voorrand 

 fijn gewimperd zijn en bovendien rondom bezet met op knobbels inge- 

 plante lange haren, gemengd met kortere, en kort, afgeknot, lang 

 gewimperd tongetje. De over den geheelen halm regelmatig verdeel- 

 de zachte, lichtgroene, 3 tot 8 cM. lange en 8 tot 20 mM. breede 

 bladeren zijn eirond-lancetvormig met scheeven, eenerzijds afge- 

 ronden, anderzijds versmalden voet en zeer spitsen top, ruw gerand, 

 aan beide zijden ijl-langharig of soms nagenoeg kaal. De bloeiwijze 

 is een 10 tot 25 cM. lange/ sterk vertakte pluim met zeer dunne 

 zijtakken en zeer talrijke", lang en dun gesteelde éénbloemige aar- 

 tjes. Die aartjes zijn scheef elliptisch, aan één kant vlak, aan 

 den anderen kant sterk gewelfd ; zij zijn ijl behaard of kaal en, 

 slechts U a li mM. lang zijnde, kleiner dan bij eenige andere 



Nuttige Planten I, 13 



