196 GRAMINEAE. 



Volksnamen. Mal.: Oedoel-oedoel, Roompoet soemboe (vuig.) — 

 Soend.: Darèngdèng, Didjoeloek, Djoedjoeloek, Djoekoet ////'- 

 njakan — Jav.: Blëmbëm, B. rawa, Blëtnbèng, Oedoelan, Woe- 

 doelan. 



Overblijvend, /eer forsoh, sterk uitstoelend en ten slotte 

 groote pollen vormend gras met opgerichte, kruipende of drijvende 



-- en dan rijkelijk wortelslaande — met dik, wit, gemakkelijk uit te 

 stooten merg gevulde, krachtige, onbehaarde, 0.75 tot 2.50 \\. lange 

 halmen, kale of langs den voorrand met op knobbels ingeplante 

 haren bezette bladscheeden en kort, breed tongetje. De glanzend 

 groene bladschijf met /eer breeden, recht of scheef hartvormigen, 

 min of meer stengelomvattenden voet en spitsen top, is 15 tot 40 

 c.M. lang en 10 tot 35 mM. breed ; de verdikte randen er van zijn 

 ruw en aan den voet bezet met knobbels, die al of niet een lang 

 haar dragen, doch overigens is de schijf kaal. De bloeiwijze is 

 een opgerichte 10 tot 40 cM. lange, zeer smalle en dichte, vaak 

 aarvormige pluim, die alleen in de onderhelft is vertakt en de 

 tot 10 c.M. lange zijtakken zijn meest tegen de hoofdas gedrukt. De 

 zeer talrijke licht groene aartjes zijn kort gesteeld, lancetvormig, 

 spits, 31 a 5.1 mM. lang en éénbloemig. Het onderste kafje, dui- 

 delijk van de andere glumae verwijderd, is minder dan half zoo 

 lang als het aartje, het tweede wat korter dan het aartje, het 

 lang toegespitste derde even lang als het aartje en het vierde 

 — dat een tweeslachtige bloem met paarse stempels omsluit — is 

 weer korter dan het aartje ; het is aan den top zeer fijn behaard, 

 dunvliezig en na den bloei niet of nauwelijks verhard. De vrucht 

 is langwerpig rond, ruggelings afgeplat (Teysmannia 1917. bl, 72). 

 Dit gras, dat vaak wordt verward met de op dezelfde groeiplaatsen 

 voorkomende, doch holstengelige Hymenachne interrupta buese, is 

 tot dusver in den Mal. Archipel bekend van Sumatra, Java, Celebes 

 en de Soela-eilanden. Op Java is het verbreid van het Westen tot 

 het Oosten van af de laagvlakte tot op 1200 M. zeehoogte zoowel 

 in streken met zwakken als met krachtigen oostmoeson. Het groei! 

 op zonnig, zeer drassig, liefst zelfs getnunéeerd terrein, vaak 

 nog in vrij (1 a 2 M.) diep water, in en aan slooten en waterloopen, 

 in poelen en moerassen, doch alleen in zoet water ; plaatselijk komt 

 het. in groote hoeveelheid voor, zonder echter vegetatievormend op 

 te treden. Het vormt groote groepen, die zeer opvallen door o\q\\ 

 forschen habitus, de breede, glanzend groene bladeren en de op 

 die van geen ander gras gelijkende bloeiwijzen ; het is het geheele 

 jaar door in bloei te vinden. Het levert een zeer groote hoeveel- 

 heid grol blad, dat door herkauwers — althans door karbouwen — 

 gaarne wordt gegeten en wordt dan ook vaak door de bevolking voor 

 veevoeder gesneden. Voor paarden wordt het algemeen ongeschikt 

 geacht, omdat het bij die dieren koliek zou veroorzaken. Dat cl i t 

 /mi zijn toe te schrijven aan eigenschappen van liet gras zelf is 

 niet waarschijnlijk ; eerder kan het 'I gevolg zijn van de aanwezig- 

 heid van tut verrotting overgegane lagere bladeren. De voedings- 

 waarde is hoog ; een 'J-tal analyses gaf steeds voldoende, meermalen 

 zeer hooge cijfers als uitkomst. Voor hooibcreiding is het wegens 

 zijn grofheid en het langzame drogen van de massieve stengels 

 minder geschikt, doch als groenvoer voor herkauwers kan het voor 



