HYMENACHNÈ. 197 



cultuur worden aanbevolen in voor andere doeleinden onbruikbare 

 zoetwaterpoelen of op drassige terreinen, mits het zekerheidshalve 

 niet dan na wasschen en wat verwelkt wordt gevoerd (Backer). 



In West- en Midden- Java wordt algemeen het merg uit de halmen Merg. 

 door de inlanders gebruikt als pit voor nachtlampjes. 



In het Museum: Merg. 



19/ieca. Hymenachne aurita backer (Panicum au rit urn presl, 



P. Insulicola steud., P. ja van um nees). 

 Volksnamen. Bwool : Wawajo. 

 Overblijvend, meer of minder sterk uitstoelend gras met opstij- 

 gende of opgerichte, aan den voet al of niet wortelslaande, holle, 

 onbehaarde, 0.50 tot 1.50 M. lange halmen, bladscheeden die langs 

 iVm voorrand langharig doch overigens kaal zijn en zeer kort, af- 

 geknot tongetje. De 10 tot 42 cM. lange en 6 tot 30 niM. breede 

 bladschijf is lijnvormig met meer of minder duidelijk stengelom- 

 vattenden voet en spitsen top ; zij is ruw gerand, kaal, of aan den 

 voet bezet met enkele lange haren. De bloeiwijze is een opgerichte 

 of overhangende, uitgespreide of samengetrokken, 10 tot 45 cM. lan- 

 ge pluim, waarvan de lagere zijtakken een lengte van 2\ tot 18 cM. 

 bereiken, terwijl de hooger geplaatste alle korter zijn ; de assen 

 zijn ruw door de aanwezigheid van schuin opstaande borsteltjes. 

 De kort gesteelde, langwerpige, spitse of vrij stompe éénbloemige 

 aartjes zijn geheel kaal, groen dan wel meer of minder sterk pur- 

 per aangeloopen en krachtig generfd ; zij bereiken een lengte van 

 2 a 3 mM. Het onderste kafje is veel korter dan het aartje, het 

 tweede zoo lang als het derde of iets korter, het derde ongeveer 

 even lang als het aartje, terwijl het vierde kafje, dat een twee- 

 slachtige bloem omsluit, reikt tot aan of nabij den top van het 

 aartje en om de vrucht slechts zeer weinig verhard is. Dit gras waarde, 

 is in den Mal. Archipel gevonden op alle Groote Soenda-eilanden. 

 Op Java komt het voor in het westelijk deel en het midden van af 

 de laagvlakte tot op ca 1200 M. zeehoogte zoowel in streken met 

 zwakken als met krachtigen oostmoeson ; het groeit op zonnige of 

 licht beschaduwde, vochtige — of althans niet zeer droge — terrei- 

 nen. Men treft het aan op alang-alangvelden, aan waterkant en, in 

 struikwildernissen, vochtige of drassige deelen van djatïbosschen 

 en in lichte secundaire bosschen, voorts als onkruid in thee- en 

 kinatuinen, vooral langs de wegen, plaatselijk soms in groote hoe- 

 veelheid, zonder daarom vegetatievormend op te treden. Op gunstige 

 standplaats levert het een vrij aanzienlijke hoeveelheid blad en 

 het wordt door alle herbivoren gaarne gegeten. De bevolking rekent 

 het tot de goede voedergrassen, speciaal voor runderen, en dat 

 gunstig oordeel wordt bevestigd door de resultaten van een drietal 

 analyses, die alle een zeer hoogc voedingswaarde uitwezen. Voor 

 cultuur is het echter niet aan te bevelen ; op drogen grond gedijt 

 het slecht en voor vochtige terreinen heeft men grassen die een 

 grooter opbrengst geven (Backer, Teysmannia 1917, bï. 80). 



19/icea. Hymenachne indica buese (Panicum indicum linn.). 



Volksnamen. Soend.: Djoekoet paniïr, Dj. tjoetjoeïng — Jav.: 

 Socket oelar-oelaran — Alf. Minah.: Lëtoep (t.1.). 

 Éénjarig, meer of minder sterk uitstoelend gras met vczelige, 



