198 GRAMINEAE. 



bij kneuzing aan den geur van Polygala-wortels (methylsalicylaat) 

 herinnerende wortels en opgerichte of aan den voet neerliggende 

 en wortelslaande, holle, rolronde, kale, 0.10 tot 1.00 M. lange 

 halmen. De bladscheed en zijn nu eens geheel kaal. dan weer langs 

 den voorrand van den top — zelden rondom — bezet met lange haren ; 

 liet tongetje is kort en afgeknot. De bladeren zijn lijn- of lijn- 

 lancetvormig met afgeronden voet en spitsen top, ruw gerand, kaal 

 of aan den voet achter het tongetje — zelden over de geheele op- 

 pervlakte — ijl-langharig ; hun' lengte varieert tusschen 3i en 26 

 cM., de breedte tusschen 1 en 10 mM. De bloeiwijze is meestal een 

 aarvormige pluim met tegen de hoofdas gedrukte korte takken, zei- 

 den een echte aar; zij is zeer veranderlijk (f tot 26 cM.) van 

 lengte, dicht en rolrond of aan den voet min of meer afgebroken. 

 De U a 3 mM. lange éénbloemige aartjes zijn elliptisch of eirond- 

 langwerpig, recht of gekromd, spits, krachtig generfd, kaal of 

 fijn behaard ; het onderste kafje is aanmerkelijk korter dan het 

 aartje, het tweede en derde zijn zoo lang als het aartje en het 

 vierde, dat de tweeslachtige bloem omsluit, is glad en glanzend, 

 dun en tamelijk zacht (Teysmannia 1917, bl. 89). Dit in meerdere 

 vormen over tropisch Azië en Australië wijd verspreide gras is in 

 den Mal. Archipel tot dusverre ingezameld op alle Groote Soenda- 

 eilanden, voorts in den Riouw-Lingga archipel, op Banka en op 

 Madoera en de Kangean-groep. Op Java is het gevonden van den 

 Tengger westwaarts van af de laagvlakte tot op 1800 M. zeehoogte, 

 vooral echter boven 400 M. Het groeit bij voorkeur op open, zonnig, 

 vochtig of althans niet zeer droog terrein, op vruchtbaren, niet 

 te zwaren grond — nimmer op een ziltigen bodem — vooral op braak- 

 liggende sawahs, op hoema's en in thee- en kinatuinen, plaatselijk 

 vaak als vrij algemeen onkruid zonder echter ooit vegetatievormend 

 op te treden. De opbrengst is gering en bestaat dikwijls uit meer 

 halm dan blad, wat wel de reden zal wezen dat het, ondanks de 

 uit een groot aantal analyses gebleken vrij hooge voedingswaarde, 

 slechts zelden als veevoeder wordt gebruikt (Backer). 



Hymenachne interrupta buese non steud. (Panicum i n- 



terruptu m willd.). 



Volksnamen. Mal.: Oedoelan (Batav.) — Soend.: Darèngdèng — 



Jav.: Kalamijah, Tropongan, Woewoedëlan. 

 Overblijvend, forsch, sterk uitstoclend gras met opgerichte of 

 aan den voet kruipende en rijkelijk wortelslaande — ook wel drijven- 

 de en wortelslaande — dikke, holle, onbehaarde, van binnen vaak 

 paarsrood gekleurde, 0.50 tot 1.50 M. lange halmen, kale blad- 

 scheeden en goed ontwikkeld, afgeknot of getand, l'/ 2 a3mM. lang 

 tongetje. De bladeren zijn lijnvormig met breeden, stompen of afge- 

 ronden voet en spitsen top, ruw gerand, kaal, blauwgroen, 13 tot 

 40 cM. lang en 7 tot 20 mM. breed. De bloeiwijze is een aarvormige, 

 15 tot 38 c.M. lange, aan den voet vaak afgebroken, naar boven aan- 

 vankelijk dichte doch later door het spoedig afvallen der aartjes 

 ijlere pluim met tegen de kantige hoofdas gedrukte en daarmede 

 aan den voet vergroeide korte, dunne zijtakken. De 3\ a 3| mM. 

 lange éénbloemige aartjes zijn kort gesteeld, langwerpig, spits, 

 krachtig generfd en kaal ; het onderste kafje is veel korter dan 



