HYMENACHNE — ICHNANTHUS. 199 



het aartje, 3- tot 5-nervig, terwijl het tweede eir derde ongeveer 

 zoo lang zijn als het. aartje en het vierde, dat de tweeslachtige 

 bloem omsluit, wat korter is dan het aartje, spits, vliezig, zacht 

 en wit (Teysmannia 1917, b!. 84). In het Buitenzorgsch Herbarium 

 is H. interrupta uit den Mal. Archipel alleen vertegenwoordigd van 

 Java ; of het door Buese als zoodanig gedetermineerde sumatraansche 

 materiaal tot deze soort behoort is nog niet uitgemaakt. Op Java 

 is zij niet oostelijker dan Salatiga gevonden van af de laagvlakte 

 tot op 700 M. hoogte. Zij groeit op zeer drassig of ondergeloopen 

 terrein (alleen echter in zoet water), in moerassen en poelen en 

 in slooten en waterleidingen, plaatselijk vaak in groote hoeveel- 

 heid en niet zelden dooreen met de vaak er mede verward wordende 

 H. amplexicaulis, waarvan zij echter behalve door de blauwgroene 

 kleur terstond is te onderscheiden o.m. door de holle halmen. Dit 

 gras produceert een aanzienlijke hoeveelheid blad, en wordt aller- 

 wege door de bevolking beschouwd als een goed voeder voor rundvee ; 

 dat oordeel wordt volkomen bevestigd door de resultaten van een 

 8-tal analyses, die zonder uitzondering een hooge — meermalen 

 zelfs een buitengewoon hooge — voedingswaarde uitwijzen. Omtrent 

 de geschiktheid voor paarden zal wel hetzelfde gelden als voor 

 H. amplexicaulis medegedeeld. Voor hooibereiding is het wegens het 

 langzame drogen niet onvoorwaardelijk aan te bevelen. Te Batavia 

 worden thans dienaangaande proeven genomen, die nog niet tot defi- 

 nitieve uitkomsten hebben geleid (Backer). 



Vermoedelijk is dit het gras, door Rumphius (VI, bl. 11) vermeld 

 van Batavia als kampéof kampeu, namen van portugeeschen oorsprong 

 waarvan hij zegt, dat de vrouwen gewoon waren de teerste stelen 

 en bladeren gewreven als haargroeimiddel op het hoofd te smeren. 



19/167. Ichnanthus pallens munro. 



Volksnamen. Soend.: Djëmprak sila, Djoekoet këploek. 

 Overblijvend, 0.15 tot 0.40 M. hoog gras, waarvan de vertakte 

 halmen aan den voet kruipen en vaak lange, dunne luchtwortels 

 vormen, daar boven opgericht zijn of schuin opstaan. De 2 tot 10 cM. 

 lange en 6 tot 25 mM. breede bladeren zijn eirond-lancetvormig, 

 met ongelijkzijdigen, eenerzijds afgeronden tot half hartvormigen, 

 anderzijds spitsen of stompen voet en spitsen of spits toegespitsten 

 top ; zij zijn zacht, van boven en langs de randen ruw door de 

 aanwezigheid van nietige borstels of tandjes, van onder nu eens 

 nagenoeg kaal, dan weer meer of minder dicht bedekt met kortere of 

 langere haren. De vrij lang gesteelde pluimen staan eindelings 

 en vaak nog afzonderlijk of paarsgewijs in de 1 a 3 hoogste blad- 

 oksels ; zij worden 2\ tot 15 cM. lang, hebben eenigszins ruwe 

 assen en bestaan uit verscheiden 4a 5 mM. lange, aanvankelijk 

 spitse, doch weldra aan den top gapende, al of niet ijl-langharige, 

 4-gIumige, 2-bloemige, ongenaaide aartjes. De twee onderste kafjes 

 zijn sterk generfd, dunvliezig en spits ; het insgelijks dunvliezige 

 en spitse derde kafje omsluit drie meeldraden en het vierde — 

 leerachtige — kafje, dat kleiner is dan de andere en aan den voet 

 steelvormig is samengetrokken, omvat de eenige tweeslachtige bloem 

 en later de vrucht. Bij oude aartjes is het vierde kafje vaak uit 

 het mediaanvak gewrongen ; het valt met de er door omhulde vrucht 



