2ÓÓ GRAMlNËAÊ. 



af. Dit gras behoort thuis in tropisch Amerika, maar het is in 

 het cultuurgebied van vele tropische landen verwilderd aangetrof- 

 fen. In den Maleischen Archipel werd het tot dusverre ingezameld 

 op Sumatra, Borneo en Java. Op laatstgenoemd eiland komt het voor 

 tusschen 200 en 1750 M. zeehoogte — vooral boven 500 M. ■ — niet 

 zeldzaam in het westelijk deel, hoogst sporadisch daarentegen in 

 Midden- en Oost-Java. Het groeit op beschaduwd, vochtig terrein, 

 o.a. als onkruid in kinatuinen, aan boschranden, langs boschpaden 

 en onder bamboestoeten, gewoonlijk in groepjes, soms in groote 

 hoeveelheid. Het levert een niet zeer groote hoeveelheid zacht 

 blad en wordt gaarne door het vee gegeten, terwijl de voedings- 

 waarde blijkens een drietal analyses zeer bevredigend, soms zelfs 

 hoog is te noemen. De plant komt evenwel thans nog te weinig voor, 

 dan dat zij een voedergras van beteekenis zon wezen en zal dit 

 wegens de geringe opbrengst ook wel nimmer worden (Backer). 



19/168. Tricholaena rosea kees. 



Volksnamen. Natal grass, Rcd-fop grass. 

 Overblijvend, sterk uitstoelend en ten slotte vrij groote pollen 

 vormend 0.50 tot 1.00 M. hoog gras, met. opgerichte of met hel on- 

 derste deel op den grond liggende en wortelslaande, holle, kale of 

 bijna kale halmen en roodgekleurde bladscheeden, die aan den voet 

 verdikt zijn en dicht bezet met afstaande haren. De 5 tot 20 cM. 

 lange en 4 tot 19 mM. breede, nagenoeg kale bladeren zijn blauw- 

 groen. De bloeiwijze is een 8 tot 15 cM. lange — door de lange, 

 roode of zeldzamer witte beharing der aartjes zeer opvallende — 

 sierlijke pluim, langs welker bochtige eindtakken de 4] a 5} mM. 

 lange, bij vruchtrijpheid of uitblijven der bevruchting gemakkelijk 

 afvallende aartjes op korte, aan den top napvormig verbreede stiel- 

 tjes staan. Het onderste katje dezer aartjes is zeer klein en 

 door de beharing verborgen ; het tweede en derde zijn daarentegen 

 groot, kort genaaid en in hun onderste helft bezet met de reeds 

 genoemde haren, terwijl het kleine en onbehaarde vierde kafje een 

 tweeslachtige bloem omsluit. Dit gras behoort thuis in Zuid-Afrika 

 en is van daar als sier- of als voederplant over een groot deel 

 der aarde verspreid. Op Java komt het nagenoeg uitsluitend — en 

 geenszins algemeen — voor als sierplant ; verwilderd is liet er 

 slechts een enkele maal aangetroffen. Waar het als voederplant 

 is ingevoerd heeft het 't lot getroffen, dal het meerendeel der 

 nieuwigheden ten deel valt ; men beginl met onmatig te prijzen en 

 eindigt nu t geringschatting. De opbrengst is niet zeer aanzienlijk 

 en elf voedingswaarde slechts zwak middelmatig of nog lager, maar 

 daartegenover slaat, dat het uitnemend bestand is tegen droogte 

 geen hooge eisenen stelt aan den grond, zachte bladeren heeft en 

 door het vee, zoo al niet met graagte, dan toch /onder bezwaar 

 wordt genuttigd. Me' is zonder voorbehoud ver te verkiezen boven 

 alang-alang en de Arthraxonsoonten, die de gewone componenten 

 vormen van de grasvelden op onvruchtbare terreinen in de lagere 

 bergstreken. Waar met succes Panicum maximum kan worden geplant 

 heefl Tricholaena rosea geen spoor van kans, daar laatstgenoemde 

 nóch in kwaliteit, nóch in kwantiteit in de schaduw van bengaalsch 

 gras kan staan, maar in droge heuvelstreken, op gronden ongeschikt 



