ICHNANTHUS — OPLISMENUS. 201 



voor de teelt van betere grassen verdienen onkostbare proeven niet 

 het verbouwen van Tricholaena ongetwijfeld aanbeveling (Backer). In 

 Queensland Agr. Journal van Aug. 1921, bl. 114 wordt medegedeeld, 

 dat het voor weiden minder geschikt is bevonden ; het wortelt zoo 

 oppervlakkig, dat de planten door het vee worden uitgerukt, vooral 

 de jonge, zoo dat het spoedig finaal wordt uitgeroeid. 



19/.69. Oplismenus Burmanni p. beaüv. (Orthopogon albus 



nef.s, O. Burmanni r. br.). 



Volksnamen. Marmótjés — Jav.: Bcdèsan, Bëlèkon, Laronan 

 tëgal, Lorodan, Socket koedalang, S. ra japon — Mad.: Rëbha 

 d 'jam-ad jaman — Kangean: Rëbha adjëm-adjëman, R. tjèng- 

 katjèngan — All Minah.: Sarimbata rimëk (t.i.), Koïtjo batang 

 lëmè (t.t.), Pakmgo (id.). 

 Overblijvend, losse zoden vormend 0.10 tot 0.30 M. hoog gras, 

 met dunne, aan den voet kruipende, vertakte, massieve dan wel van 

 onderen holle, kale of zaehtharigc halmen en 15 tot 70 mM. lange 

 en 4 tot 15 mM. breede, lancet- of eirond-lancetvormige bladeren 

 met ongclijkzijdigen — eenerziids afgeronden of stompen, anderzijds 

 spitsen — voet en spitsen of spits toegespitsten top, vaak met 

 golvende randen ; aan beide kanten zijn zij ijl bedekt met lange, 

 zachte haren. De bloeiwijze wordt gevormd door 3 tot 12 tot een 

 ten slotte lang gesteelden tros vereenigdc, naar één zijde gekeer- 

 de, geleidelijk in lengte afnemende aren, waarvan de onderste 5 

 tot 45 mM. lang is en uit 2 tot 18 dicht bijeen geplaatste paren 

 kort gesteelde aartjes ter lengte van 2\ a 3h mM. bestaat. De 

 drie benedenste kafjes zijn steeds meer of minder dicht langharig, 

 het vierde kaal ; het onderste, altijd aanmerkelijk korter dan het 

 aartje, draagt een 4 tot 14 mM. lange, zeer dunne, door schuin 

 opstaande tandjes of borsteltjes ruwe naald, het tweede kafje — 

 even groot als of grooter dan het eerste — is voorzien van een 

 kortere en het derde van een zeer korte naald, terwijl liet kale 

 vierde kafje ongenaaid is en een tweeslachtige bloem — later de 

 vrucht — omsluit. In den Mal. Archipel is dit gras tot dusverre 

 bekend van Java & Madoera, Celebes, Timor, Ambon en Ternate. Op 

 Java komt het voor verbreid over het geheele eiland, maar vooral 

 in het midden en het Oosten, van af de laagvlakte tot op 700 M. 

 zeehoogte, voornamelijk in streken met sterk geprononceerden dro- 

 gen tijd, maar toch ook in die met zwakken oostmoesson. Het groeit 

 op matig of vrij sterk beschaduwd, tamelijk droog of eenigszins voch- 

 tig terrein, zeer veel op wegrand-walletjes, voorts op belemmerde 

 erven, in djatibosschen en in ktappertuinen, plaatselijk vaak in groote 

 hoeveelheid. In den bloeitijd (Maart — Sept.) valt het in droge 

 streken vaak op door de lange, witte haai bekleeding der aartjes ; 

 in vochtige streken is deze beharing dikwijls veel minder sterk. 

 Het wordt over het algemeen beschouwd als een goed voedergras, 

 dat hier en daar de reputatie heeft de melkafscheiding te bevor- 

 deren ; Vorderman teekende dit. aan bij No. 302 zijner Madoereesche 

 Planten en in Pekalongan wordt er een drankje van bereid voor 

 zwangere vrouwen. Van een enkele plaats werd bericht, dat het in 

 bloei staande niet als veevoeder wordt gebruikt, omdat men meent, dat 

 de naalden het vee kunnen schaden; die vrees is echter zeker onge- 



