THUAREA — LEPTASPIS. 215 



van. Vorderman deelt in het Natuurk. Tijdschr. v. N. I. dl 49, bl. 255 

 mede, dat de bloeiwijzen door inlanders wel zouden worden gebruikt Bioeiwijzen. 

 om ratten van zolders te verdrijven. Hij zegt, dat als de uiterst 

 lichte bollen uit nieuwsgierigheid door deze gevaarlijke medebewo- 

 ners worden besnuffeld, zij zich bij de minste beweging aan hun 

 lichaam hechten, waardoor de ratten verschrikt wegvluchten en op 

 den duur de plaats mijden waar dergelijke avonturen beleefd worden. 

 Dat de bollen medegesleurd worden is evenwel hoogst onwaarschijn- 

 lijk, omdat de lange aarspillen wel is waar bij beide geslachten bezet 

 zijn met tandjes, maar deze hebben een schuin opstaanden stand 

 en kunnen dus niet als weerhaken dienst doen. 



19/187. Leptaspis Banksii r. br. (L. lanceolata z. & m.). 



Volksnamen onbekend. 

 Overblijvend gras met kruipenden of opstijgenden wortelstok en 

 tweerijige, smal-lancetvormige, vlakke, fijn dwars geaderde blade- 

 ren, welker overlangsche nerven aan de onderzijde alle bezet zijn 

 met haakvormige haren. De bloeiwijze is een smalle pluim met al- 

 leen staande, opgerichte en tegen de hoofdas gedrukte, 1 a 5 cM. 

 lange zijtakken, welke aan zeer korte takjes telkens een mannelijk 

 aartje en een daaronder geplaatst bijna zittend vrouwelijk aartje 

 dragen. Het derde kafje van het vrouwelijke aartje is langwerpig- 

 rond, opgeblazen, rosé en wit gestreept en bezet met vele haak- 

 vormige haren ; het heeft alleen opzij een kleine opening, waardoor 

 de drie stijlarmen (een aantal dat zelden voorkomt bij de grassen) 

 naar buiten steken. Bij vruchtrijpheid laten de aartjes van de 

 plant los en zij hechten zich dan gemakkelijk aan voorbijgaande 

 dieren of voorwerpen. In den Mal. Archipel is dit gras gevonden waarde, 

 op Java, Celebes en Nieuw-Guinea, op eerstgenoemd eiland alleen 

 in de res. Besoeki tusschen 25 en 800 M. zeehoogte op beschaduwd, 

 periodiek sterk uitdrogend, hard of steenachtig terrein, plaatse- 

 lijk wel in groote hoeveelheid. Voor zoover bekend wordt het niet 

 als veevoeder gebruikt (Backer). 



19/187. Leptaspis cochleata thw. 



Volksnamen. Mad.: Rëbha ewas. 

 Gras, sterk gelijkend op de voorgaande soort, doch met korter 

 en naar verhouding breeder bladeren, waarvan alleen de middennerf 

 aan de onderzijde behaard is, terwijl de bloeiwijze een meer uit- 

 gebreide pluim vormt met langere, meerendeels ten getale van 2 of 

 3 bijeen staande zijtakken. In den Mal. Archipel is het bekend van waarde. 

 Sumatra — waar het op 750 M. zeehoogte werd ingezameld — en 

 van Java. Daar is het alleen gevonden aan de zuidhelling van het 

 Raoeng-Idjengebergte in wildhoutbosch op periodiek zeer waterarm 

 vulkanisch zand. Voor zoover bekend wordt het evenmin als de voor- 

 gaande voor veevoeder gebezigd (Backer). 



19/187. Leptaspis urceolata r. br. ( L. manillensis steud.). 



Volksnamen. Bat.: Soempali balik (karo) — Mal.: Djaé këra 

 (Banka) — Lamp.: Lapocn pajus. 

 Overblijvend gras met kruipenden of opstijgenden wortelstok, op- 

 vallend tweerijige, breede, vlakke, fijn dwars geaderde, geheel 



