ÖRY2A. 21$ 



19/193. op 1000 M. zeehoogte wordt gevonden in zoetwaterpoelen en water- 

 loopen, in het algemeen zeldzaam, doch plaatselijk in zeer groote 

 hoeveelheid en dan andere planten verdringend. Door de sterke uit- 

 stoeling levert het een groote massa blad, dat door het vee gaarne 

 wordt gegeten (Backer). Scharlee en Bernelot Moens zeggen in het 

 Geneeskundig Tijdschr. v. N. I. 1864, bl. 396, dat het in hun tijd werd 

 aangeplant op geïnundeerde velden op dezelfde wijze als sawahrijst 

 en maandelijks kon worden gesneden. Thans wordt het te Batavia 

 niet meer speciaal gekweekt/Mars (Veeartsenijkundige Bladen 1886, 

 bl. 201) verklaart, dat paarden veel van dit gras houden, waarschijn- 

 lijk om de suiker die het bevat. Tot op zekere hoogte waarschuwt 

 hij er echter voor, omdat het in stilstaand water groeit en de 

 aanwezigheid van tot rotten overgegane, afgestorven deelen gras- 

 vergiftiging kan veroorzaken. De hem door latere schrijvers (o.a. 

 Krediet in Veeartsenijkundige Bladen 1913, bl. 21) toegeschreven 

 aanbeveling, dat het bekend staat als een goed voedergras, dat vet 

 zou aanzetten, zoekt men in zijn verhandeling tevergeefs. Intus- 

 schen moet inderdaad blijkens het gemiddelde van een groot aantal 

 analyses de voedingswaarde vrij hoog, of althans ruim voldoende 

 worden genoemd. 



Bij het oogsten van sawahpadi plaatst men zich op Java volgens stroo. 

 De Bie (Inl. Landbouw I, bl. 52) aan den kant tegenovergesteld aan 

 dien waarheen de rijpe pluimen overhellen, of ter zijde daarvan. Die 

 pluimen worden, met een stuk stengel ter lengte van een voet on- 

 geveer, gesneden met het welbekende, in de rechterhand gedrukte 

 rijstmesje (ètèm, Soend., ani-ani, Jav.), stuk voor stuk en stoel voor 

 stoel, of ook wel van twee of drie aangrenzende stoelen, teneinde, 

 wanneer deze afgeoogst zijn, den geheelen stoel te kunnen vertreden 

 om zoo snel mogelijk te werken. Een afgeoogst rijstveld biedt dan 

 ook een weinig opwekkenden aanblik aan. Men zendt er de karbou- 

 wen in, die zich aan het versche stroo en de in overvloed tusschen de 

 halmen groeiende groene kruiden te goed doen. Het grootste deel 

 wordt echter vertrapt en bij het plantklaar maken van het veld 

 voor het opvolgend gewas verbrand. In Veeartsenijkundige Bladen 

 1904, bl. 335 en 1912, bl. 83, wordt deze verspilling betreurd: rijst- 

 stroo (verder veldstroo te noemen) wordt een kostelijk veevoeder veevoeder, 

 genoemd dat, zoo het goed werd geoogst, met eenige andere goede 

 voederstoffen bijna geheel zou kunnen voorzien in de behoeften 

 gedurende den schralen tijd, d.i. naar omstandigheden den oost- 

 moesson of het hart van den westmoesson als alle cultuurgronden 

 beplant zijn. Het is zaak voor veevoeder bestemd veldstroo onmid- 

 dellijk na den rijstoogst te snijden en zoodra het luchtdroog is 

 in bossen gebonden op te slaan in stroobergen of mijten. Als het 

 eenmaal droog is moet worden voorkomen, dat het nat regent, omdat 

 daardoor uitlooging plaats heeft en de aangename geur verdwijnt, 

 met het gevolg, dat de voedingswaarde vermindert en de smakelijk- 

 heid teruggaat Het doet niet onder voor stroo van andere granen 

 en overtreft bijv. tarwestroo in gehalte aan eiwit. Aanbevolen 

 wordt het stroo, gehakt in stukjes van 2 a 3 cM. lengte, te mengen 

 met eiwitrijke voederstoffen en nat te voeren ; in dien vorm wordt 

 het meestal met graagte gegeten en bekomt het 't best. Per rund 

 zou men 3, per buffel 4 Kg. daags kunnen geven. 



