LEERSIA — H1ER0CHL0E. 



227 



sommige gedeelten van de Preanger, op den Diëng en'op den Merapi 

 tnsschen 1000 en 1600 M. zeehoogte in groote hoeveelheid voorkomt, 

 mogelijk als nakomelingschap van een bonten vorm (var. picta linn.), 

 die wel als sierplant in tuinen wordt aangetroffen. Het groeit 

 steeds op vochtig of drassig terrein, in het bijzonder aan water- 

 leidingen en wegrandgreppels, waarlangs het vaak een dichten zoom 

 vormt, die geen plaats laat voor eenig ander gewas. Voorts vindt onkruid, 

 men het in vochtige deelen van thee- en kinatuinen, waar het even- 

 eens in zeer groote hoeveelheid — doorgaans groepsgewijs — kan 

 optreden en dan tot een lastig onkruid wordt, dat onder den grond 

 een dicht netwerk van meer dan een voet dikte vormt van 

 uitloopers, op ongeveer dezelfde wijze als de wortelstokken van 

 Panicum repens dat doen. De uitloopers van Phalaris liggen minder 

 diep, zijn veel dunner, vormen een dichter net en zijn ook door hun 

 roodachtige kleur gemakkelijk van de wortelstokken van lalampoe- 

 jangan te onderscheiden ; de bovenaardsche deelen zijn insgelijks 

 zonder moeite van elkaar te kennen, door den dichten groei van 

 Phalaris. Bloeiende exemplaren er van zijn tot dusverre alleen 

 gevonden op den Diëng en daar nog in betrekkelijk geringe hoeveel- 

 heid ; in de lager gelegen streken schijnt dit gras het nooit tot 

 bloei te brengen. De vermenigvuldiging geschiedt waarschijnlijk 

 uitsluitend — en in elk geval hoofdzakelijk — langs vegetatieven 

 weg, doch gemakkelijk en snel, tengevolge waarvan dit gras locaal 

 in zeer groote hoeveelheid kan optreden en op eenzelfde soort 

 terrein in de nabijheid weer ontbreken. De bestrijding geschiedt 

 op dezelfde wijze als van lalampoejangan ; ook bij paparèan dient 

 nauwlettend gewaakt te worden tegen het achterblijven van frag- 

 menten van uitloopers, omdat deze tot nieuwe planten uitgroeien. 

 Doordat de onderaardsche deelen minder diep liggen dan de wortel- 

 stokken van Panicum repens levert de bestrijding echter minder 

 moeilijkheden op. Als voederplant heeft dit gras in Europa, zoo- voederpiant 

 lang het jong is, een gunstige reputatie en dat oordeel wordt 

 bevestigd door de uitkomsten van drie analyses van javaansch 

 materiaal. In sommige deelen van Java wordt het door de bevolking 

 dan ook hoog geschat als paardenvoer. Dat het elders — gelijk 

 werd medegedeeld — door herbivoren wordt versmaad, zal wel liggen 

 aan ongewoonte : paarden vooral weigeren vaak gras te eten, dat zij 

 nog niet kennen. In Europa zou Phalaris arundinacea niet worden 

 gegeten door geiten (Backer). 



19/206. Hierochloë Horsfieldii maxim. (Ataxia H. kunth). 



Volksnamen. Jav. : Kolondjana, Soekët mlélan, S. soelondjana, 



S. soeridjana. 

 Overblijvend, zodevormend gras, 50 tot 80 cM. hoog, dat tijdens 

 het verwelken een sterke cumarinelucht verspreidt, met zilverglan- 

 zende, min of meer paars aangeloopen pluimen van kort gesteelde, 

 sterk samengedrukte, ca 6 mM. lange aartjes. Het komt voor in de 

 bergstreken van Java van af den Tjerimai oostwaarts tusschen 2100 

 en 3300 M. zeehoogte op open, zonnig terrein en in ijl bosch, plaat- 

 selijk vaak in groote hoeveelheid (Backer). Deze plant bezit een 

 zekere vermaardheid. In dl VI der Verhandel. Bat. Genootschap, bl. 

 11 wordt in een beschrijving van een beklimming van den Merbaboe 



