

GRAMINEAE. 



gd, dal op de helling een welriekend gras werd aangetroffen, 

 door de Javanen soekët kolon jannen genoemd, dat ongelooflijk 

 voedzaam is. De inlanders gebruiken een thee van de wortels als 



middel tegen alle inwendige kwalen en het gras lieten de vorsten 

 voederpiani één maal per week geven aan hun paarden, die daarvan spoedig zeer 

 vet en krachtig zonden worden. Horsfield vermeldt van deze soort 

 in zijn Plantae Javanicae rariores, bl. 14, dat zij een zeer aan- 

 genamen, sterken hooigeur bezit en in sommige districten van de 

 Voi itenlanden werd beschouwd als het uitsluitend eigendom van den 

 heer des lands, zoodal het snijden voor privé gebruik aan niemand 

 was toegestaan. Op mijn rond/wervingen in Midden-Java — zegt hij — 

 kwam ik inlanders tegen, die het brachten naar den europeeschen 

 superintendent, van wien ik vernam, dat een aantal Javanen spe- 

 ciaal was aangewezen om geregeld de stallen van den soenan te 

 voorzien. Het werd in kleine hoeveelheid gemengd onder het gewone 

 voer van de lievelingspaarden van den vorst en werd verondersteld 

 hun krachten en vurigheid te bevorderen. Hieruit de conclusie te 

 trekken, dat de voedingswaarde van Hierochloë Horsfieldii hoog 

 moet wezen, zou onjuist zijn. Die is integendeel, evenals bij de 

 verwante europeesehe reukgrassen (Anthoxanthum odoratum linn. en 

 Hierochloë borealis h. & s.), gering en het is zeer waarschijnlijk, 

 dat het eenvoudig de rol vervult van kruiderij, die, onder andere 

 grassen gemengd, de aantrekkelijkheid van het voeder verhoogt. 



19/215. Muehlenbergia viridissima neds. 



Volksnamen onbekend. 

 Overblijvend, aan den voet tamelijk sterk vertakt en ten slotte 

 losse zoden vormend gras met dunne, beneden kruipende en wortel- 

 slaande, daarboven opgerichte of schuin opstaande, 30 tot 60 cM. 

 lange halmen, talrijke lijnvormige, zachte bladeren en tot overhan- 

 gende pluimen vereenigde, aan de pluimtakken dicht opeen gedrongen 

 waarde. kleine, lang genaaide aartjes. Het is tot nu toe in den Archipel 



alleen bekend van Java, waar het in de bergstreken tusschen 1300 

 en 2250 M. is gevonden op verscheidene plaatsen in het westen, op 

 één enkele plaats in het midden en op een paar plaatsen in het 

 oostelijk deel. Hoewel soms zeer algemeen, behoort het tot de zeld- 

 zamere grassen, dat nu eens wordt aangetroffen in alleen staande 

 exemplaren, dan weer in min of meer gezelligen groei, doch nimmer 

 als overheerschende plant. Het groeit op beschaduwd, niet te droog 

 terrein aan weg- en boschranden, onder pagers en in ravijntjes. 

 De opbrengst is middelmatig en het zachte blad wordt door alle 

 herbivoren gaarne gegeten ; de eenige er tot dusver van gemaakte 

 analyse wijst een zeer hooge voedingswaarde aan. Ongetwijfeld 

 verdient deze plant daarom te worden gerekend tot de vrij goede 

 voedergrassen (Backer). 



Sporobolus Berteroanus HITGHC. & chasi: (S. indicus auct.). 



Volksnamen. Soend. ; Djoekoet njènjèrèan — Jav. : Lantjoeran, 



Soekêt sadan. 

 Overblijvend, vrij diep wortelend gras, 0.50 tot 1.00 M. hoog, 

 sterk uitstoelend en ten slotte L'roote pollen vormend, met rechte, 

 stijve, taaie, vooral aan den voet bebladerde halmen, lijnvormige, 



