HIEROCHLOE — SPOROBOLUS. 229 



10 tot 60 cM. lange, zeer ruw gerande, ietwat stijve," donkergroene 

 bladeren en een lange, smalle, aarvormig samengetrokken pluim, 

 welker opgerichte of tegen de hoofdas gedrukte, tot schijnkransen 

 opeen gedrongen korte zijtakken van af even boven den voet een 

 groot aantal P/s a 2'/ 3 mM. lange, aanvankelijk bleekgroene, doch 

 later geelachtige (zeer vaak ook door de woekering van een zwam, 

 Helminthosporium Ravenelii berk. & curt., zwart gekleurde) aaitjes 

 dragen, waarvan de beide onderste katjes veel korter zijn dan de 

 twee andere. In den Mal. Archipel is het tot dusverre ingezameld waarde. 

 op Sumatra, Java en Timor. Op Java komt het vooral voor in de 

 koele, meer regenrijke bergstreken ; de bovenste grens waarop het 

 is gevonden is 2700 M., de onderste 100 a 150 M., doch beneden 

 200 M. treft men het slechts sporadisch aan. Het is te vinden op 

 soortgelijke groeiplaatsen als Sp. diander, de vervanger van deze 

 soort in de heete laagvlakte, plaatselijk in zeer groote hoeveel- 

 heid. Bloei en vrucht zijn insgelijks niet aan een bepaald deel 

 van het jaar gebonden. Over geheel Java wordt het door de bevol- 

 king beschouwd als een goed, of althans middelmatig veevoeder, 

 mits niet te oud', en dit oordeel wordt bevestigd door de uit- 

 komsten der gemaakte analyses. Boerlage & Nauta (1. c.) rekenen 

 het evenals Sp. diander tot de middelmatige voedergrassen ; in de 

 buitenlandsche literatuur heeft het een gunstige, soms zelfs 

 overdreven gunstige reputatie. Voor cultuur kan het niet in aan- 

 merking komen, daar de opbrengst, hoewel niet onaanzienlijk, ver 

 achter staat bij die van onze goede gekweekte grassen (Backer). 



Van de oude halmen worden in deSoenda-landen wel bezems voor Halmen, 

 eigen gebruik gemaakt ; in de Philippijnen dienen zij volgens Bulle- 

 tin No. 19 Bureau of Forestry, bl. 36 als grondstof voor het vlech- 

 ten van hoeden. 



Sporobolus diander beauv. 



Volksnamen. Mal. : ? Tëlor bëlalang — Soend. : Djoekoet njènjè- 



rèan — Jav. : Lantjoeran — Mad. : Rëblui djakdjak — Alf. Mi- 



nah. Koendai (t. 1.). 

 Pollenvormend gras, zeer na verwant aan Sp. Berteroanus en daar- 

 van soms moeilijk te onderscheiden, doch over het algemeen een ten- 

 gerder plant met smaller, zachter bladeren, kleiner, minder stijve 

 pluimen met vaak uitgespreide takken en kleinere (11 a If mM. 

 lange) aartjes. Het is ingezameld op alle Groote Soenda-eilanden waarde. 

 (behalve Borneo) en Ternate ; op Java komt het voor tot op 700 M. 

 hoogte, vooral in de heete, droge laagvlakte, waar het bij voorkeur 

 groeit op harden of steenachtigen grond, langs wegen, op walletjes 

 en op erven. Doorgaans treft men het aan in verstrooid groeiende 

 exemplaren, doch plaatselijk treedt het ook wel in groote hoeveel- 

 heid op. Het is het geheele jaar door bloeiend te vinden. De 

 inlandsche veehouders beschouwen het als een bruikbaar voeder en 

 Boerlage & Nauta rangschikken het in hun lijst (Teysmannia 1900, 

 bl. 490) onder de middelmatige grassen. Die beoordeeling lijkt 

 echter wel wat te gunstig, aangezien het zoo weinig opbrengt, dat 

 de beteekenis als voederplant niet anders dan gering kan wezen. 

 Overigens is volgens een drietal analyses de voedingswaarde zeer 

 bevredigend (Backer). 



