KOORDERSIOCHLOA — CYNODON. 237 



op de noordelijke helling van den Idjen op ca 250 M. zeehoogle, 

 waar het in grooten getale werd aangetroffen op dor, steenachtig 

 terrein, aan rotswanden en in spleten van de rotsen. Wegens zijn 

 minimale opbrengst, zijn zeldzaamheid en de geaardheid van zijn 

 groeiplaats heeft "het als voederplant geen waarde (Backer). 



Cynodon Dactylon pers. (C. arena tus presl). 

 Volksnamen. Hondsgras, Echter Hundszahn, Chiendent pied de 

 poule, Gros chiendent, Bermuda grass, Bahaina «rass, Dog's 

 tooth grass, Doub, Indian couch, Wire grass — Soend.: Djoe- 

 koet kakawatan, Dj. raket, Gigirinting, Girintingan — Jav.: 

 Soekët grinting — Mad.: Rêbha ijorè koko — JBaJ.: Padang ka- 

 wat, P. lëpas — Timor: Hoe maneëk, Pikoe. 

 Overblijvend, 10 tot 40 cM. hoog, lange, kruipende uitloopers 

 vormend gras met opgerichte of opstijgende stengels en lijn- of 

 lijn-lancetvormige, fijne, blauwgroene, vaak paarsgewijs tot elkaar 

 genaderde, 1 a 10 cM. lange bladeren met onbehaarde schijf en ge- 

 vvimperd tongetje ; aan de uitgespreide, ten getale van 3 tot 8 vin- 

 gersgewijs aan den halmtop bijeen geplaatste, smal-lijnvormige, U 

 tot 11 cM. lange aren staan de meestal purper gekleurde éénbloe- 

 mige, ongenaaide, 2 a 2\ mM. lange aartjes dicht opeengedrongen en 

 laten bij het uitvallen der vrucht hun beide schuin opstaande 

 onderste kafjes achter. Dit in de tropen en subtropen der geheele waarde. 

 aarde alsmede in vele gematigde streken voorkomende gras is ver- 

 breid ook over den ganschen Mal. Archipel. Op Java komt het voor 

 van het Westen tot het Oosten van af het zeestrand tot op 1650 M., 

 vooral in streken met krachtigen drogen moesson ; het is uitnemend 

 bestand tegen langdurige droogte, doch niet tegen nachtvorsten. 

 Men vindt het op droog of eenigszins vochtig — maar volstrekt 

 niet drassig — zonnig of matig beschaduwd terrein, vooral aan 

 wegranden en op braakliggende akkers, voorts in djatibosschen en 

 in theetuinen, waar het kan optreden als hinderlijk onkruid. Als onkruid, 

 onkruid heeft het in de Engelsche Antillen (men zie Agr. News 1918, 

 bl. 345 en 1919, bl. 279) zelfs een zeer ongunstigen naam. Wel komt 

 het hier dikwijls in talrijke exemplaren voor, doch nooit in groote, 

 aaneengesloten complexen. Dat grinting, gelijk Penning zegt in 

 Veeartsenijkundige Bladen 1904, bl. 324, weidevormend optreedt en voederplant. 

 vooral in de bergstreken bij overvloedigen regenval welig zou 

 groeien, is een der onjuistheden in de voedergrassenliteratuur, die 

 tot de gemeenplaatsen behooren. Het vormt inderdaad fraaie, 

 maar niet spoedig dicht wordende gazons, die echter — zullen zij 

 op den duur standhouden — moeten worden beschermd tegen het in- 

 dringen van andere grassen. In de laagvlakte wordt het spoedig 

 overwoekerd door Polytrias amaura of Anastrophus compressus. 

 Zijn reputatie als voederplant is zoowel in het binnen- als in het 

 buitenland uitmuntend. Mars (Veeartsenijkundige Bladen 1888, bl. 

 61) kwalificeert het als het beste der indische grassen, waarbij paar- 

 den uitstekend gedijen, terwijl het ook een groot melk voortbrengend 

 vermogen bezit. Schoorel (zelfde tijdschrift 1889, bl. 377) rekent 

 het tot de beste, voedzaamste grassen van Madoera, vooral voor 

 paarden ; voor herkauwers prefereert hij echter een meer stengel- 

 en bladgevend gras, omdat niet alleen een genoegzame hoeveelheid 



