GRAMINEAE. 



voedingsstoffen, maar ook voldoende buikvulling noodig is. Een- 

 stemmig zijn nok de vreemde schrijvers in hun lof. De eenige wan- 

 klank is van Sohns (Veeartsenijkundige Bladen 1915, bl. 84), die er 

 niet bijzonder mee is ingenomen en gelooft, dat de roep alleen be- 

 rust op de vrij hooge opgaven van het eiwitgehalte ; hij let meer 

 op de geringe opbrengst, daar de blaadjes zeer klein zijn, terwijl 

 de stengels, zeker niet het beste deel der plant, nog maar 15 a 20 

 cM. hoog worden, en het bovendien in een weide spoedig door andere 

 grassen wordt verdrongen. Backer is insgelijks van oordeel, dat 

 de waarde van Cynodon Dactylon doorgaans veel te hoog wordt aan- 

 geslagen. Wel is waar geeft het gemiddelde van een groot aantal 

 analyses inderdaad een zeer bevredigende voedingswaarde aan, maar 

 belangrijke schommelingen tusschen zeer onvoldoende en buiten- 

 gewoon hoog wijzen op een nauw verband tusschen de samenstelling 

 en de vruchtbaarheid van den grond. Grinting blijft laag, groeit 

 niet snel en de stand is in den regel niet dicht, zoodat de op- 

 brengst gering, en vergeleken bij die van bengaalsch gras zelfs 

 onbeduidend moet worden genoemd. Geheel onjuist is dan ook de 

 telkens in de literatuur herhaalde opgave, dat dit gras de belang- 

 rijkste voedérplant der lagere streken zou zijn; de wilde grassen 

 die daar als veevoer worden gesneden komen uit slokans en rawahs, 

 waar Cynodon nooit is te vinden. Evenmin mag het een voortreffe- 

 lijk weidegras worden genoemd, al ware het alleen, omdat het wel 

 tegen snijden, maar niet tegen herhaald vertrappen en afgrazen 

 bestand is. Om al deze redenen kan het volgens Backer, hoe goed 

 het overigens ook moge wezen, voor cultuur als voedérplant hier 

 nooit in aanmerking komen. 



Chloris barbata swartz. 



Volksnamen. Mal. : Roempoet djedjaronoan (Batav. ), R. 



kémbang gojang (vuig.) — Jav. : Kilèn, Soekët tjakar ajam — 



Timor. : Koctwe begoe. 

 Vrij lang levend, sterk uitstoelend, ten slotte groote pollen 

 vormend, 30 tot 80 cM. hoog, sierlijk gras met onder aan den voet op 

 den grond liggende en vaak wortelslaande, daar boven opgerichte 

 halmen, smal-lijnvormige, bij terugstrijken wat ruw aanvoelende, 

 min of meer blauwgroene bladeren en ten getale van 6 tot 20 vingers- 

 gewijs aan den halmtop bijeen staande, door haar fraaie paarsbruine 

 kleur opvallende, 2 a 12 cM. lange aren, waarvan de dicht bijeen 

 staande kleine, naar boven sterk verbreede, langharige, afgeknotte 

 aartjes bij het afvallen hun beide onderste katjes achterlaten. De 

 aartjes bestaan uit 1 vruchtbare en 2 onvruchtbare, elk een naald 

 dragende bloemen. Deze plant is verbreid over de tropen der Oude 

 en Nieuwe Wereld en ook op tal van eilanden in den Maleischen 

 Archipel gevonden. Op Java & Madoera komt zij bijna uitsluitend 

 voor op een hoogstens 10 K.M. breede strook onmiddellijk langs de 

 noord kust. groeiende op den strandwal, op dijkjes tusschen vischvij- 

 vers, aan wegranden en op ander droog en zonnig terrein, waarop zij 

 in groote hoeveelheid, soms zelfs overheerschend, kan optreden. 

 Dieper in het binnenland slaat zij tol op 250 M. zeehoogte af en 

 toe op aan spoordijken en wegranden, doch houdt daar op den duur 

 geen stand. Dit gras levert een vrij aanzienlijke hoeveelheid blad 



