CYNODON — CHLOR1S. 239 



en wordt volgens Mars (Veeartsenijkundige Bladen 1888, bl. 54) zoo 

 lang het nog niet in bloei geschoten is door de paarden gegeten. 

 Dit zelfde vindt men ook hier en daar in de vreemde literatuur 

 vermeld en blijkens het gemiddelde van vier analyses van op vrucht- 

 baren grond gekweekt materiaal kan het onder gunstige omstandig- 

 heden inderdaad een hooge voedingswaarde bezitten ; die van uit het 

 wild verzameld materiaal bleef echter ver beneden het middelmatige. 

 Bij de inheemsche bevolking staat het algemeen als veevoeder slecht 

 aangeschreven en in Dekker's Voederstoffen (bl. 28 en 32) wordt het 

 dan ook gerekend tot de minst bruikbare. Cultuur er van moet 

 beslist worden ontraden (Backer). 



19/288. Chloris divaricata r. bk. 



Volksnamen onbekend. 

 Meer of minder sterk uitstoelend, opgericht, 15 tot 60 cM. hoog 

 gras met lijnvormige bladeren en len getale van 3 tot 6 vingers- 

 gewijs aan den halmtop bijeen gezeten, 2 a 7 cM. lange aren, waarvan 

 de dicht opeengedrongen, naar boven versmalde aartjes twee naalden 

 dragen, beide geplaatst in een vrij diepe insnijding van een spits 

 2-lobbig kafje ; bij het afvallen van de aartjes laten deze hun 

 beide onderste kafjes achter. Dit gras is in den Archipel tot dus- 

 ver alleen gevonden op Timor ; het levert een geringe of hoogstens 

 matige hoeveelheid blad en kan bij gebrek aan beter dienst doen 

 als veevoer. Omtrent de voedingswaarde is niets bekend (Backer). 



19/288. Chloris Gayana kunth. 



Volksnamen. Rhodes grass. 

 Overblijvend gras, met aan den voet kruipende en aan de knoopen 

 wortelslaande of — als het gewas dicht opeen staat — geheel opge- 

 richte stengels, inheemsen in tropisch Afrika. Het wordt als weidegras 

 geplant in Australië en in de zuidelijke, droge streken van de Ver- 

 eenigde Staten bijzonder geroemd om de kwaliteit van zijn hooi, dat 

 gemakkelijk te bereiden, zoet en smakelijk heet (men zie: Farmers' 

 Buil. No. 1048 U. S. Dept of Agriculture). Hier is het nog niet serieus 

 beproefd, maar in de Philippijnen zijn er aanmoedigende resultaten 

 mee bereikt. Men plantte het op 0.30 x 0.90 M. en verkreeg met 

 tusschenpoozen van telkens 60 dagen drie snitten ; het was dan 

 60 cM. hoog(Philippine Agr. Review 191 1, hl. 414). In Agr. News 1914, 

 hl. 85 wordt medegedeeld, dat het in Australië beter heeft voldaan 

 dan eenige andere soort van hetzelfde geslacht ; gedurende den 

 langen drogen tijd blijft het niet alleen in leven, maar het groeit 

 welig door als alle andere grassen reeds verschroeid zijn, 

 zoodat het Paspalum dilatatum geleidelijk verdringt uit de gunst 

 der veehouders. Het gedijt nog op gronden van minder kwaliteit dan 

 die het zoo juist genoemde australische gras vereischt, bezit een 

 sterken maar niet onaangenamen geur, wordt door het vee gaarne 

 gegeten en heeft geen nadeeligen invloed op de kwaliteit der melk 

 en der zuivelproducten. In opbrengst en voedingswaarde wordt het 

 gesteld boven Paspalum dilatatum. Een analyse van te Buitenzorg 

 op bemesten grond geteeld materiaal wees een zeer hooge voedings- 

 waarde uit ; van een tweede monster bleek echter de waarde slechts 

 vene voldoende. 



