244 GRAM IN E AE. 



Dactyloctenium aegyptium wicht. (Cynostirus aegyp- 



tius i.inn., Dac t y 1 nc t e ii i u in aegyptiacum 

 willd., Eleusine aegyptiaca desf.). 

 Volksnamen. Bat. : Sapadang babi — Soetod. : Tapak djalak — 

 Jav : Soekëi dringoan, S. katéïan, S. kartoet — Mad. : Rcbha kar- 

 totan — Alf. Minah. : Boi poepoejan hembek (ponos.), Koelowat 

 t.t.) — Bwool : Boelili no boaggilê — Flores : Koeroe kabi 

 (Endeh) — Tinior : Beko, Hoe kadain — Tern. : Fatiago laki-lakL 

 Meer of minder dicht langharig, 7 tot 60 cM. hoog gras met aan 

 den voet kruipende en uit de knoopen zijtakken afgevende, daar 

 hoven opgerichte halmen, zachte, smalle, lijnvormige bladeren en 

 bij goed ontwikkelde exemplaren ten getale van 4 tot 6 op den 

 halmtop bijeen geplaatste, wijd afstaande — bij zwakke planten ook 

 wel alleen staande of ten getale van 2 of 3 bijeen gezeten — 1 tot 4 

 cM. lange, breed-lijnvormige aren ; deze dragen twee min of meer kam- 

 vorniige rijen van niet hun platte zijde dicht opeengedrongeu, korte, 

 breedè, 3 a 5-bloemige, van boven meestal purperbruin en van 

 onderen groen gekleurde aartjes, welke de onderzijde der aarspil 

 geheel verbergen, doch. de bovenzijde en den kort-priemvorniigen 

 uitersten top er van vrijlaten en waarvan de kafjes of eindigen in 

 een korte naald, of zeer scherp zijn toegespitst. Het is verbreid 

 over de tropen der Oude en Nieuwe Wereld ; op Java komt het bijna 

 alleen voor in streken met krachtigen of vrij krachtigen oost- 

 moesson, in het westelijk deel vooral in de kustvlakte, in het 

 oostelijk deel ook algemeen in het binnenland tot op 900 M. hoogte, 

 Men vindt liet op droog of eenigszins vochtig maar nooit drassig, 

 matig beschaduwd of zonnig terrein, in het bijzonder op lichtere 

 gronden. Op zandige akkers is het een gewone verschijning: en ver- 

 der groeit het zeervaak aan wegranden, op schrale grasvlakten en 

 in klappertuinen nabij de zee (Backer). In de oudere Indische 

 voedergrassenliteratuur is het verward met Eleusine indica, omdat 

 in dl VI van het Amboinsch Kruidboek op plaat IV fig. 1 en 2 zijn 

 omgewisseld. Hoewel ook Rumphius beide soorten niet zuiver uit 

 elkaar schijnt te hebben gehouden is het toch niet twijfelachtig, 

 dat hij Dactyloctenium aegyptium heeft bedoeld in de beschrijving 

 (VI, bl. 10) van G ramen vaccinum mas. In de op hl. 27 

 van Dekker's Voederstoffen opgenomen lijst wordt katclan, een vaste 

 javaansche naam voor dit gras, gekwalificeerd als een zeer goed 

 veevoeder ; op bl. 29 evenwel wordt naar aanleiding van de opgave 

 van Wars, die het verwisselde met Eleusine indica, het voorbehoud 

 gemaakt, dat het door paarden en runderen alleen wordt gegeten 

 zoolang het niet te oud is. Overal waar het in voldoende hoeveel- 

 heid voorkomt wordt het door de inlandsche bevolking geprezen als 

 een geschikt gras voor paarden en runderen en van de tot dusverre 

 gemaakte analyses wijzen er drie (van Java en Sumatra) een vrij 

 o1 althans voldoende; twee andere (van Timor en Ternate) 

 1 1 1 onvoldoende vt edingswaarde aan (Backer). 



Leptochloa chinensis nees (L. c a p i 1 1 a c e a beauv.). 

 Volksnamen. Jav.: Bèbontcn^an, Timnenun — Sas.: Kêdèt — 

 Flores : Djangkiri (Mangg.). 

 Eenjarig, sterk uitstoelend, 0.12 tot 0.75 M. hoog gras, met 



