248 GRAMINEAE. 



den in djatibosschen tusschen 50 en 100 h\. zeehoogte, op Kangean 

 in pronte hoeveelheid. Het maakt den indruk een goed voedergras 

 te zijn en de eenige er van gemaakte analyse wijst een bevredigende 

 voedingswaarde uit ; wegens de te geringe opbrengst kan het eehtei 

 voor cultuur niet in aanmerking komen (Backer). 



Eragrostis abyssinica schrad. 



\ olksnamen. Teff, Theff — Soend. : Djoekoet gëblnek. 



Vrij lang levend, sterk uitstoelend, 0.40 tot 1.00 M. hoog gras, 

 dal in een aantal variëteiten in Abyssinië op 6 a 7000 vt boven 

 de zee als graanvrucht wordt geteeld en in 1886 door Kew als voe- 

 d«'ipl;in! voor gematigde iuchtstreken is verspreid. Op Java is een 

 vorm ingevoerd met donkerbruin gekleurde vruchten, waarschijnlijk 

 nog niet lang geleden, aangezien dit gras er pas in 1912 voor het 

 eersl is ingezameld: het was toen echter plaatselijk reeds vrij 

 algemeen. Die verwilderde vorm heeft opgerichte of opstijgende 

 halmen en smal-lijnvormige, zeer spitse bladeren, die op i.\^n top 

 der scheede en aan ^}^n voet der schijf een bundel lange, witte 

 haren dragen; de vrij groote, losse pluimen bestaan uit lang ge- 

 steelde, langwerpig-lancetvormige, 4 a 6 mM. lange, loodgrijze, 4- 

 tol 6-bloemige aartjes, waarvan de 2\ a 2| mM. lange glumae (de 

 buitenste schubjes) bij de vruchtrijpheid van onderen naar boven 

 geleidelijk afvallen, terwijl de paleae (de vliesjes omsloten dom 

 de glumae) nog een tijd lang blijven staan. De langwerpigronde, 

 kleine vruchten zijn, gelijk reeds gezegd, donkerbruin gekleurd. 

 Dit gras komt thans vrij algemeen voor in de west-javaansche berg- 

 st reken en is ook aangetroffen op enkele plaatsen in Midden- en 

 Oost-Java. Het is vooral te vinden tusschen 1200 en 2400 M., maar 

 eveneens komt het voor op 500 en zelfs op 125 M. boven den zee- 

 spiegel, doch op die geringe hoogte blijft het klein en zwak ; zijn 

 grootste ontwikkeling bereikt het tusschen 1600 en 2400 M. Het 

 groeit bij voorkeur aan wegranden in thee- en kinatuinen, waar het 

 plaatselijk een zeer algemeen onkruid kan zijn, en voorts langs 

 niet te donkere boschpaden. 



Teff wordt in de buitenlandsche literatuur (zie Kew Bulletin 

 1913, bl. 32) algemeen zeer hoog gesteld als voedergras en voor de 

 bereiding van hooi. Ook hier wordt het door alle herbivoren gaar- 

 ne gegeten en is de voedingswaarde volgens het gemiddelde van 

 een drietal analyses hoog. De opbrengst is echter in de lagere 

 bergst reken gering en komt op grootere hoogte niet boven het mid- 

 delmatige. Bij wijze van proef zou het mogelijk boven 1600 M. voor 

 cultuur als veevoeder in aanmerking kunnen komen, doch het staat 

 te bezien, of het de vergelijking met goede inheemsche grassen uit de 

 Hoogere bergstreken, zooals Bromus insignis buese en Avena 

 Junghuhnii buese, zal kunnen doorstaan (Backer). 



Eragrostis bahiensis schult. 



Volksnamen. Soend. : Djoekoet bodas. 

 Uitstoelend, 0. 60 tot 1.10 M. hoog gras mei opgerichte óf schuin 

 opstaande halmen en smal-lijnvormige, opvallend blauwgroen ge- 

 kleurde, bij droogte sterk ineenrollende bladeren, die kaal zijn 

 behoudens een aan (\cn voet der schijf geplaatste groep lange, witte 

 haren ; de lol opgerichte pluimen vereenii-de, zeer kort gesteelde 



