ERAGROSTIS. 251 



slechts 5 a 8 mM. lange en ca 2 niM. breede, hoogstens 20-bloemige 

 aartjes. Het is in den Maleischen Archipel alleen bekend uit de waarde, 

 noordelijke laagvlakte van Java en daar komt het op slechts enkele 

 kustplaatsen voor op open veldjes, plaatselijk soms wel in een 

 ^root aantal exemplaren, maar altijd beperkt tot een gering aantal 

 groeiplaatsen. De zeldzaamheid en de zeer geringe opbrengst ont- 

 zeggen het practische waarde voor de voeding van het vee (Backer). 



i9/34i. Eragrostis pilosa beauv. 



Volksnamen. Soend. : Djoekoet tahi hajam — Jav. : Ragoeman, 



Soekët mënoeran. 

 Eenjarig, sterk uitstoelend, 5 tot 40 cM. hoog gras met opgerichte 

 of opstijgende halmen en smal-lijnvormige, op de grens van scheede 

 en schijf een groep lange, witte haren dragende bladeren ; de bloei- 

 wijzc is een vrij groote pluim, waaraan de lagere zijtakken bundels- 

 gewijs bijeen staan, met langwerpig-lijnvormige, 4 a 6 mM. lange, 

 6- tot 12-bloemige aartjes, waarvan de IJ a 2 mM. lange glumae 

 van beneden naar boven afvallen, terwijl de zeer kort en onduidelijk 

 gewimperdc paleae vaak nog eenigen tijd op de spil van het aartje 

 bevestigd blijven. Dit gras is tot dusver in den Archipel gevonden op waarde. 

 Sumatra, Java en Noord-Celebes. Op Java komt het voor van het 

 Westen tot het Oosten van af de laagvlakte tot op 2000 M. zeehoog- 

 te aan spoorbanen, wegranden en rivieroevers en in droge rivier- 

 beddingen, op droge akkers en erven, ook als onkruid in tuinen en 

 theeaanplantingen, plaatselijk vaak in groote hoeveelheid. In Dek- 

 ker's Voederstoffen wordt ragoeman op bl. 27 gerangschikt onder 

 de middelmatige voedergrassen ; het wordt door het vee gaarne 

 gegeten en door de bevolking meestal met wortel en al ingezameld, 

 doch de opbrengst is zoo gering, dat het ondanks de voldoende 

 voedingswaarde geen rol van eenige beteekenis kan spelen (Backer). 



19/341. Eragrostis tenella r. & s. var. plumosa stapf (E. plumosa 



link). 



Volksnamen. Mal. Mol. : Roempoet asëp — Jav. : Emprit- 

 ëmpritan, Pëkingan — Mad.: Loe-boeloewan — Sawoe: Djoeoe 

 mengoe — Alf. Minah. : Boimo aloes (ponos.), Koendoe (t.b., 

 t.1., t.t.), Rëngkei aloes (t.t.) — Ternate : Ganè ma boro. 

 Het door Rumphius in dl VI, bl. 11 zonder opgave van nuttige 

 toepassingen beschreven ü ra men f umi is een éénjarig, uit- 

 stoelend, 10 tot 50 cM. hoog gras met opstijgende of in een kring op 

 den grond uitgespreide dunne halmen, smal-lijnvormige, op de 

 grens van scheede en schijf een groep lange haren dragende bladeren 

 en tot een smalle, langwerpige pluim vereenigde, 1 \ a 3 mM. lange 

 4- tot 9-bloemige aartjes (waarvan de paleae met zeer lange wimpers 

 zijn bezet), die ten slotte van boven naar beneden uiteen brokkelen. 

 Op Java komt het van af de laagvlakte tot op 600 M. zeehoogte voor waarde. 

 — het meest in streken met krachtigen oostmoesson — op zandige 

 terreinen in tuinen en op akkers, aan wegranden enz., plaatselijk 

 vaak in zeer groote hoeveelheid. Het wordt door alle herkauwers 

 gaarne gegeten en door de bevolking niet zelden met wortel en al 

 ingezameld. De voedingswaarde is gemiddeld zeer voldoende en dik- 

 wijls zelfs hoog te noemen, maar wegens de uiterst geringe opbrengst 

 is het practisch van weinig beteekenis (Backer). 



