272 GRAMINEAE. 



per dag en in gezinnen zonder ander middel van bestaan zouden 

 allen tot helpen gedwongen zijn, zeer jonge kinderen niet uitgezon- 

 derd. De vorm waarin zij dan ook alleen mogelijk kan wezen is die 

 van huisvlijt als nevenbedrijf naast landbouw als hoofdbron van 

 inkomsten. 



Het zich somtijds in de stengels bevindende heldere water wordt 

 volgens Van der Burg (Geneesheer III, hl. 200) gebezigd voor oog- 

 wassching bij ontsteking en van enkele soorten als verzachtend 

 middel bij diarrhee. 



Singkara is de uit nagenoeg zuiver kiezelzuur bestaande afzet- 

 ting uit liet water, dat zich verzamelt in sommige geledingen en 

 wel in halmen die rijker zijn aan kiezelzuur dan andere stengels 

 van dezelfde plant (Jaarboek 191 1 Dept v. L., N. & H., bl. 34). Het is 

 derhalve de stof, die in Britsch- Indië wordt aangeduid met den aan 

 het Sanskriet ontleenden naam tabashir. Vorderman (Geneeskundig 

 Tijdschr. v. N. I. 1889, bl. 631) beschrijft het voorkomen er van als 

 volgt. De javaansche singkara bestaat uit hoekige of afgeronde 

 stukjes van onregelmatigen vorm, gemiddeld ter grootte van een 

 erwt, doch soms gemengd met grootere stukken, die als ronde schijf- 

 jes hun vorm te danken hebben aan de afmetingen van het binnendeel 

 van den halm waarin zij zijn ontstaan. Dergelijke stukken, die de 

 grootte van een halven gulden bezitten, zijn van buiten dof, ruw en 

 met een grijsgele, poederige korst bedekt, terwijl zij inwendig de- 

 zelfde physische eigenschappen vertoonen als de kleinere stukken. 

 Zij breken gemakkelijk, waarbij de breukvlakte dikwerf schilferig of 

 glasachtig is. De kleur der stukjes varieert tusschen melkwit, opa- 

 liseerend blauwwit, lichtgeel en blauwachtig zwart. Enkele stukken 

 bezitten afwisselende lagen van een lichte en donkere kleur. De 

 concrementen zijn zeer licht, gemakkelijk te breken, terwijl zij zich, 

 vooral indien zij in water zijn geweekt, zonder moeite laten snijden. 

 Door hun water aantrekkend vermogen kleven zij aan de tong; smaak 

 of reuk is er niet aan te bespeuren. In water geworpen zinken zij, 

 terwijl de lucht die zij bevatten parelend ontwijkt. Daarbij wijzigt 

 zich de kleur : vele matte of ondoorschijnende stukjes worden geheel 

 of half doorschijnend. De tweede soort, die van Benkoelen of Palem- 

 bang komt, onderscheidt zich van de javaansche, doordien zij uit 

 kleine, onregelmatige, krijtwitte korrels bestaat, waar tusschen 

 enkele groote worden aangetroffen. Ook de breuk is anders, niet 

 glanzend, maar dof. Enkele bruine of blauwzwarte stukjes zijn er 

 mede vermengd, terwijl andere een zwart beslag hebben. Dit verschil 

 in physische eigenschappen is een gevolg van de wijze van verzame- 

 len : de javaansche soort wordt gewonnen uit de gekloofde halmen en 

 de sumatraansche wordt verzameld wanneer bij het ontginnen van den 

 grond bamboestronken verbrand zijn ; men zoekt ze dan uit de asch. 



Op Java wordt volgens den Catalogus Brusselsche Tentoonstelling 

 1910 singkara vooral verkregen uit awi djarijang, een nog niet te 

 identificeeren dunwandige, wildgroeiende soort. In Zuid-Sumatra, 

 waar deze stof biga of kapoer boeloh heet. wordt zij blijkens een 

 van 1905 dateerende nota van den toenmaligen controleur Hissink 

 in ik' bovenstreken van Rawas voornamelijk gewonnen van bamboe 

 kap al, bamboe sisik of b. mipis, soorten welke veel in de bosschen 

 voorkomen, en voor bouwmateriaal ongeschikt zijn. In het Tijdschr. 



