19/433. 



GIGANTOCHLOA — DENDROCALAMUS. 285 



halmen 25 a 30 M. hoog en 12 cM. dik kunnen worden en die inder- 

 daad in afmetingen weinig onderdoet voor bamboe bëtoeng (Dendro- 

 calamus flagellifer). Zij wordt volgens Koorders' Exkursionsflora 

 op Java vooral in het westelijk deel in de laagvlakte en de lagere 

 bergstreken veelvuldig aangeplant in de dorpsboschjes. Zij bloeit 

 aan alle halmen tegelijk en sterft daarna af, althans te Buitenzorg. 



De rëboeng wordt afgekookt gegeten, hoewel zij wat bitter is. spruiten. 



De halmen staan in duurzaamheid achter bij bamboe tali, doch Halmen, 

 zij worden door de inlanders gebruikt bij den huisbouw, vooral voor 

 bilikken beschotten en platgeslagen (paloepoeh) voor vloeren en 

 ook als dek van de bale-bale. De binnenste laag moet zoo mogelijk 

 worden verwijderd, daar die snel wordt aangetast door boeboek. 



Te Buitenzorg onderscheidt men van awi andong eenige vormen : vormen. 

 Awi andong gombong heeft forsche, dikke stengels met dunnen wand ; 

 zij is groen met weinig gele strepen. Deze wordt vooral gebruikt 

 voor stijlen, dakgoten, bilik en panlatten. 



Awi andong kèkès is kleiner dan de gewone andong. 



Awi andong lèjah, in het bijzonder gezocht voor het maken van 

 bilik, is insgelijks minder forsch dan de gewone andong en heeft 

 van onderen korte, dikke knoopen, waardoor zij minder gewild is ; 

 de halmen zijn rijker geel gestreept, evenals bij de 



Awi andong leutik, die laag blijft, terwijl de halmen niet dikker 

 worden dan hoogstens 7 cM. 



In sommige deelen van de Preanger Regentschappen schijnt een 

 vorm van deze soort, waarschijnlijk een sterk gestreepte, bekend 

 te staan als awi soerat ; in het Tijdschrift voor Land- & Tuinbouw 

 en Boschcultuur, 4e jaargang bl. 111, wordt daarvan gezegd, dat de 

 oude halmen duurzaam zijn mits vooraf uitgeloogd, en gebruikt 

 worden bij den huisbouw, ook gevlochten voor omwandingen. 



In het Museum : Stengels, papier. 



Dendrocalamus flagellifer munro. 



Volksnamen. Atjeh : Tri eng bètong — Gajosch : Oloh otong — 

 Bat.: Boeloe botoeng — Niasch : Léwoeo goeroe — Mal.: Bamboe 

 bëtoeng, Boeloeh pëtong (Amb.), B. swanggi (Banda) — Minangk.: 

 Bamboe batoeëng — Lamp.: Përing bëtoeng (Ah.) — Daj. Z. O. 

 Born.r Bëtong, Boelo lotoeng — Soend.: Awi bitoeng — Jav.: 

 Deling pëtoeng (Kr.), Djadjang bëtoeng (O. Jav.), Pring pëtoeng 

 (Ng.) — Mad.: Përèng pëtong — Bal.: Ti'ing pëtoeng — Solor : 

 Aoe pëtoeng — Sangireesch : Boelo patoeng — Mak.: Boelo 

 patoeng, B. patong — Boeg.: Awo pëtoeng — Kalana fat : Goej, 

 Gof ■ — Ternate : Tabadiko djawa. 

 De grootste bamboe van de benedenlanden van. Java wordt door 

 Rumphius beschreven (IV, bl. 11) onder den naam Arundarbor 

 aspera als een waarvan de halmen 60 tot 70 voet hoog en een been 

 dik zijn, bestrooid met een witachtig of grijs meel en dientenge- 

 volge wolachtig in het aantasten, gelijk bij geen andere soort het 

 geval is. Men kan haar vermenigvuldigen met de afgekapte leden, cultuur, 

 door er een gat in te maken en te vullen met slijk (R.). Volgens 

 Koorders (Bagelen, bl. 255) zijn als plantmateriaal ook zijtakken te 

 gebruiken, doch geeft men de voorkeur aan rhizoomstukken. Aan de 

 vruchtbaarheid van den grond stelt zij volgens hem voor een behoor- 



