FIMBRISTYLIS — REMIREA. 299 



20/471. Fimbristylis tniSiacea va hl. 



Volksnamen. Minangk. : Si monio — Soend.: Bawangan, 

 Boeloe mata moending, Panon moending — Jav.: Adas-adasan, 

 Dasadasan, Riwit, Soendoek wëloet, Sriwit, Toembaran — 

 Mad. : Komès, Moengsèn — Sawoe.: Djoeoe hiliamanoe. 

 Overblijvend — of tengevolge van sterke uitdroging der stand- 

 plaats éénjarig — sterk uitstoelend en daardoor ten slotte vaak 

 vrij groote pollen vormend, 8 tot 75 cM. hoog, onbehaard moeras- 

 kruid met 4 of 5-kante, gewoon groene halmen, die van binnen in 

 kleine, naast en boven elkaar gelegen kamertjes zijn verdeeld. De 

 smal-lijnvormige bladeren zijn 5 tot 40 cM. lang. De bloeiwijze 

 bestaat uit een onregelmatig samengesteld scherm, gevormd door 

 minstens 6 en soms meer dan 50 aartjes, welke 2 tot 5 niM. lang 

 zijn en varieeren van bolvormig tot langwerpig-rond ; de in ver- 

 scheiden rijen gerangschikte, l 1 /.-? è 2 mM. lange kafjes zijn door- 

 schijnend gerand. Dit vermoedelijk over den geheelen Mal. Archipel voederpiant. 

 verbreide schijngras komt op Java voor van het Westen tot het 

 Oosten van af de laagvlakte tot op ± 1300 M. zeehoogte. Het groeit 

 uitsluitend op zeer drassig of ondiep geïnundeerd, zonnig terrein 

 (alleen in zoet water) in slooten, op moerassigen grasgrond en 

 vooral op bevloeide sawahs, waar het tot de algemeenste onkruiden 

 behoort. Het produceert een niet onaanzienlijke hoeveelheid tame- 

 lijk hard groenvoer en wordt door de bevolking zeer verschillend 

 beoordeeld. In streken waar grasgebrek onbekend is kijkt men er 

 niet naar om of acht men het alleen bruikbaar — maar ook niet meer 

 dan dat — zoo lang het jong is. Waar goed gras echter schaarsch 

 is of slechts met moeite kan worden verkregen, ziet men het met 

 een gunstiger oog aan ; men acht het nu eens beter geschikt voor 

 herkauwers, dan weer voor paarden. De voedingswaarde is blijkens 

 de uitkomsten van een tiental analyses aan sterke schommelingen 

 onderhevig en in doorsnede beneden het middelmatige (Backer). 



20/490. Remirea maritima aubl. 



Volksnamen. Mal. Mo!.: Tëki laoet — Soela : Socga. 

 De over de tropen der geheele wereld verspreide Remirea maritima 

 beschrijft Rumphius (VI, bl. 5) onder den naam Cyperus lon- 

 glis als een kruipend kruid, groeiend uitsluitend op vlakke, zandige 

 stranden. Het bezit een niet diep onder het zand kruipenden wortel- Rhizoo 

 stok, een stroohalm dik, taai en biesachtig, bekleed met bruine velletjes 

 en verdeeld in leden van ca 2.5 cM. lengte ; om de drie of vier knoo- 

 pen vindt men een kort steeltje overeind staan, dat een bosje van 

 8 tot 12 stekelige bladeren draagt. Deze wortel is specerijachtig 

 en aangenaam van geur, in het bijzonder versch, als wanneer hij riekt 

 naar akar tëgari (Dianella). Zijn lengte bedraagt in totaal wel 10 a 

 12 vaam (?) en aangezien hij slechts door fijne worteltjes gevoed wordt 

 laat hij zich zonder eenige moeite uittrekken. Men zuivert hem dan 

 van bladeren en vezels, vlecht hem in een krans en droogt dien in 

 de zon. Die wat verder van de zee, dus op niet zeer ziltigen bodem, 

 zijn gegroeid, dompelt men een of twee maal in zeewater, afgewisseld 

 door drogen. De pas gedroogde vervullen eenige dagen een kamer 

 met hun aangenamen geur. Men mengt ze overigens onder ander 

 reukwerk, gelijk men doet met akar tëgari (Rumphius). 



