BORASSUS — LODOICEA. 319 



cijnverkoopers onder de namen boewah lontar, kajoe laki, kajoe lanang 

 en te Semarang onder dien van wala (Vorderman, Geneesmiddelen 

 II). Verkoopsters te Batavia deelden mij mede, dat zij gebruikt wor- 

 dden tegen aandoeningen der urinewegen. 



Eerst op 20 a 22-jarigen leeftijd vangt, volgens Rumphius, de Ion- vruchten. 

 tar aan vruchten te dragen. Deze groeien in trossen van 20 tot 24 

 stuks en hebben de grootte van een kinderhoofd ; volwassen zijn zij 

 bruinzwart van kleur, oud geworden grauw. Onder het buitenste vel- 

 letje ligt een voos vleesch, bij de jonge witachtig, bij de volwas- 

 sene geel en saprijk, bijna gelijk aan de mangga en eveneens vol 

 fijne draden, die vastzitten aan de zaden. Bij de heel oude vruch- 

 ten wordt dit vleesch tot een harig werk, fijner dan klappervezel. 

 Na uitvoerig beschreven te hebben hoe op Ceylon en de Kust van 

 Coromandel het gele sap uit de rijpe vruchten wordt gedroogd tot 

 een koek van kaasachtige consistentie, poenatoe genoemd, zegt Rum- 

 phius, dat de makassaren het vermengen met wat rijstmeel en er dan 

 allerlei kost van maken. Het sterk aan meloen herinnerende geurige 

 sap gebruiken de Javanen voor een soort van gebak en in de omge- 

 ving van Koepang wordt er volgens Teysmann (Natuurk. Tijdschr. v. 

 N. I. dl 40, bl. 279) een lekkere marmelade van gemaakt. 



Elke vrucht bevat drie zaden zoo groot als een eendenei. De zaden, 

 schaal is dikker dan die van de klapper, maar bij jonge vruchten 

 zoo week, dat men haar van boven met den vinger kan indrukken. 

 Daarbinnen vindt men dan een week en waterig vleesch met een weinig 

 koel water, 't welk men tezamen kan opslobberen gelijk het liplap 

 van de klapper ; het is nog beter van smaak. Bij de oude is de schaal 

 beenhard, evenals de inhoud, die dan ook half doorschijnend en blauw- 

 achtig is geworden. * Door de makassaren worden deze bijkans on- 

 breekbare zaden in kuilen, met aarde afgedekt, tot kiemen gebracht, 

 en de lange, vleezige wortels, nauwelijks een vinger dik en omtrent 

 een el lang, worden tegen het eind van den regentijd uitgegraven 

 en gebraden of gekookt gegeten ; gedroogd heeten zij oedjil. In 

 zaden die niet wel uitschieten vindt men een zachte, lekkere sub- 

 stantie, gelijkend op palmiet (R.). Hetzelfde geschiedt op Ceylon 

 en de kiemwortels zijn daar ook geanalyseerd (Trop. Agric, Juli 

 1919, hl. 9) ; door hun rijkdom aan zetmeel is de voedingswaarde hoog. 



In het Museum: Suiker, vlechtmateriaal, vezels uit de bladscheeden en stelen, 

 vruchten, zaden. 



Lodoicea maldivica pers. ( L. c a 1 1 i p y g e comm., L. s e c h e 1- 

 larum labill.). 



Volksnamen. Coco de mer, Maledivische Nuss, Doublé coconut, 

 Sea coconut — Bat.: Paoeh djonggi — Mal.: Këlapa djënggé 

 (Batav.), K. laoet (vuig.), Paoeh djanggi — Jav.: Kalapa 

 djênggi (Kr.), Krambil djënggi (Ng.) — Mak.: Pawo djangki 

 — Boeg.: Pao djëngki. 

 DeMaladivische cocosnoot van Rumphius (VI, bl. 210) 



* Deze harde kern is volgens Pflanzer 1911, bl. 545 onbruikbaar bevonden 

 ter vervanging van plantaardig ivoor. In Journal d'Agr. tropicale 1912, 

 bl. 125, wordt echter vermeld, dat uit Senegal uitvoer plaats heeft van de 

 zaden der daar voorkomende variëteit en dat die toepassing vinden in de 

 kunstdraaierij. 



