LODOICEA — EUGEISSONA. 321 



gekleurd is en gemakkelijk geverfd kan worden, leent zij zich bij- 

 zonder voor liet vervaardigen van allerlei phantasie-artikelen 

 (Sadebeck en Bulletin Imp. Institute 1917, bl. 434). 



Van R. pedunculata bezit de Cultuurtuin een aanplant ; het is oven- 

 wel volgens Zimniennann (Pflarizer 191 1, bl. 164) niet waarschijnlijk, 

 dat liet bereiden van raffia voor europeanen loonend kan zijn. 



In liet Museum: Raffia. 



Raphia vinifera i>. beauv. 

 In tropisch Afrika zeer verbreide pahu, die de west-african />/'- 

 assava of lagos bass levert. Deze is brozer en meer hygroscopiseh 

 dan de braziliaansche piassave (zie onder Leopoldinia Piassaba) en 



bij gevolg belangrijk minder waard (Wiesner, Rohstoffe). Volgens 

 Kew ''Bulletin 1910, bl. 169 geschiedt de bereiding langs den natten 

 weg : de bladstengels, op de gewenschte lengte gekapt, worden in (bij 

 voorkeur stroomend) water gelegd tot het bindwecfsel zacht is ge- 

 worden en dan gebeukt tot alleen de vaatbundels overblijven. Deze 

 worden op ruwe wijze gehekeld en ten slotte in de zon gedroogd. 

 In liet Museum: Afrikarinschc piassave. 



Eugeissona insignis becc. 

 Volksnamen. Daj.: Djato, Kadjatao. 



Uitstoelende, op Metroxylon gelijkende, van steltwortels voor- 

 ziene vederpalm, met stammen van 12 a 15 voet hoogte, volgens 

 het Natuurk. Tijdschr. v. N. I. dl 34, bl. 74 door Beccari in Serawak 

 gevonden op de toppen der zandsteenheuvels op omstreeks 2000 

 voet zeehoogte ; op vochtige gronden komt hij niet voor. De stam is 

 bedekt met de scheeden der afgestorven bladeren, doch wordt kaal 

 in het laatste levensjaar, waarin de vruchten rijpen. 



De steltwortels, een paar duim dik en 1 tot 3 M. lang, bestaan uit wortels, 

 een broze buitenlaag en een bij voldoenden ouderdom zeer harde 

 kern. Dat hart splijten de dajaks tot banden van 1 mM. breedte, 

 welke na polijsten en kleuren dienen voor het vlechten van mandjes, 

 armbanden, enz. Van de dikste maakt men ook zeer goede wandel- 

 stokken. 



Kadjatao-stokken, afkomstig van Sambas, worden in het Tijdschr. 

 d. Holl. Mij van Nijverheid 1868, bl. 119 zeer geprezen. Van Eeden 

 liet er een bewerken en de deskundige, die dit werk voor hem ver- 

 richtte, verklaarde, dat hij nooit mooier en lichter „rotting" had gezien. 

 Zij zijn recht, fraai afnemend in dikte, donker- en lichtbruin ge- 

 streept en heel wat lichter dan de „mannetjes rotting" (Cal. scipio- 

 num). Ook voor parapluiestokken werden zij sterk genoeg geacht. 



Teysmann ontmoette den kadjatao herhaaldelijk op zijn reis door 

 West-Borneo. Zoo spreekt hij in het Natuurk. Tijdschr. v. N. I. dl 35, 

 bl. 365 van een heuvel die er geheel mee was begroeid en zegt daar, 

 dat deze soort weinig voor sagobereiding wordt gebruikt, omdat de sago. 

 stammen zoo hard zijn, doch dat het palmiet zeer gezocht is. Paimiet. 



Eugeissona minor becc. 



Volksnamen. Mal.: Toendjang pijnt (W. Borneo). 

 $truikachtjge palm, volgens Beccari (Natuurk. Tijdschr. v. N. 1. dl 

 34, bl. 73) en Teysmann (zelfde Tijdschr. dl 35, bl. 375) 3 a 4 M. hoog, 



Nuttige Planten I. 21 



