366 PALMAE. 



Een door Beccari met twijfel tot C. pogonacanthus becc. gebrachte 

 panggroenggroeng van hoog terrein bij Boentok (No. 2404) werd be- 

 schreven als volgt: dikte 10 a 15 mM., bij de knoopen inspringend; 

 lengte der leden 20 tot 45 cM., oppervlak glimmend, geelachtig, hart 

 grauw : een broze rotan, doch vermoedelijk was het monster oud. Ik 

 kan dit niet thuis brengen, maar geloof, dat het noch tot C. brachy- 

 stachys, noch tot C. pogonacanthus behoort. 



/// hei Museum.- Rotan. 



2' 573 ii Calamus Burckianus becc. 



Volksnamen. Soend. : Howè baloekbock. 

 Paimiet De spitsen der dunne, kruipende stammen van howè baloekboek 



worden gegeten na in asch gepoft te zijn om de bitterheid te verdrij- 

 ven ; de stammen zijn als touw niet sterk (HasskaiTs Nut, No. 370). 



573111 Calamus caesius bl. (C. glaucescens bl.). 



Volksnamen. Atjeh : Awé saga — Gajo : Wc sëgeu — Mal. : 

 Rotan sëga, R. s. bënër, R. s. boeh (Malakka), R. s. Ut (Born.), 

 R. s. poetih — R. sëgar (Malakka), R. taman (Bandj.), Oewi 

 segë (Ogan) — Minangk. : Rotan sago — Lamp. : Hoewi sah- 

 sah, H. sësah — Daj.: Oeweï sigi (Ngadjoe), Oewé hëngga 

 (Boesang), Oe. kéké, Oe. oejang-oejang, Oe. saliah. 

 Rotan sëga, de belangrijkste van alle rotans, vormt groote, uitge- 

 breide stoelen met 50 of meer klimmende stengels, welke een lengte 

 voorkomen. van 45 y, kunnen bereiken Zij is verbreid over het westelijk deel 

 van den Archipel en groeit in het wild in het laagland zoowel op 

 vochtige terreinen als op hooge, droge, rivieroevers. Tijl zegt in 

 het Tijdschr. d. Ind. Mij v. N. & L. dl 19 bl. 63, dat rotan taman de ge- 

 heele Z. & O. Afdeeling van Borneo door wordt aangetroffen, zoowel 

 op hoog als op laag terrein en zoowel op zand- als op kleigrond, 

 doch dat de kwaliteit op hooge gronden het best is. Leembruggen, 

 die de cultuur beproefde in de Lampongs, bericht in hetzelfde tijd- 

 schrift dl 59 bl. 262, dat rotan sëga in het wild voornamelijk voor- 

 komt in niet te zwaar bosch langs de boorden van beekjes en moeras- 

 sen, doch alleen op plaatsen waar ook bij overvloed van water de 

 wortels niet in het vocht staan. Gronden welke periodiek langdurig 

 onderloopen noemt hij voor cultuur van deze soort ongeschikt. 

 cultuur. rj ezt . uitmuntende glansrotan is natuurlijk van oudsher naarstig 



gezocht, zoodat zij — naar Te Wechel, toentertijd Civiel Gezaghebber 

 te Boentok (Borneo), in zijn nota aan het Vezelcongres (Rapporten 

 in Nota's b!. 75) mededeelde — in het wild thans niet vee! meer 

 wordt aangetroffen en men is overgegaan tot aanplanten. Dit ge- 

 schiedde trouwens reeds in den tijd van Tijl (1873). 



Omtrent de cultuur zijn verschillende mededeelingen voorhanden. 

 Broers te Bandjermasin, wiens tuinen rotan opleveren die van bijzon- 

 der goede kwaliteit moet zijn, deelt in Teysmannia 1902, bl. 194 me- 

 de, dat rotan taman en rotan irit (Calamus trachycoleus becc) een 

 vochtigen bodem noodig hebben en evengoed groeien op hooge als op 

 lage gronden, doch niet in moerassen. De beste resultaten worden 

 verkregen door het uitkappen van rintis (paden in het bosch) van 

 2 M. breedte in de richting Oost-West. In die rintis worden dan de 

 jonge rotanplanten uitgezet op afstanden van minstens 6 bij 8 M. De 

 bevolking, zegt hij, plant gewoonlijk te dicht opeen, waardoor het 



