376 PALMAE. 



tend, over het geheel echter een gunstiger! indruk makend : zij wordt 

 gezegd in den handel te komen als rotan tohiti. 



In het Museum: Rotan. 



21 573 ii Calamus luridus becc. 



Volksnamen. Lamp. : Hoewi pantis. 



Hoewi pantis werd in de Lampongs aangetroffen in het laagland 

 in kleine stoelen van 3 of 4 stengels, welke soms 40 M. lang zouden 

 worden. Het verkregen monster is ca 10 mM. dik, bij de knoopen in- 

 springend en zwartachtig gekleurd ; de lengte der leden bedraagt on- 

 geveer 20 cM. Het oppervlak is fraai glimmend geel, het hart blank 

 en dicht. Het is een bindrotan die bijzonder geschikt werd geacht 

 voor gebruik onder water en ook wordt uitgevoerd. Handleiding Wa- 

 renkennis stelt haar gelijk met rotan sërimit c. a. (Cal. javensis bl. 

 var.) en zegt, dat zij in den regel niet zoo goed is van kleur. 



In het Museum : Rotan. 



2W573 ii Calamus Manan miq. 



Volksnamen. Mal. : Rotan manau, R. rmmgnaa. 

 De reuzen onder de rotans van Sumatra zijn de ma/ww-soorten ; zij 

 worden vaak een arm dik en men gebruikt ze o. a. voor het maken van 

 rotan-hangbruggen. Waar manau overvloedig voorkomt behoeft men 

 in de wildernis niet bevreesd te zijn voor dorstlijden ; deze rotansoort 

 toch bevat en groote hoeveelheid heerlijk water, dat uitvloeit zoo- 

 dra men een stuk heeft afgekapt. Voor een glas water is een stuk 

 van 1.50 a 2 M. voldoende. Èen dezer manau-soorten heeft van Miquel 

 den naam ontvangen van Calamus Manan, doch manau is bij de ma- 

 leiers een generieke, geen specifieke naam. In de lijst van rotan-soorten 

 op de Sumatra-expeditie ingezameld, treft men dan ook verschillen- 

 de manau-soorten aan, als manau (sec), m. gadting, m. katji y m. lila en 

 m. riang (Veth, Sumatra-expeditie IV, bl. 2). 



Het afleiden van een wetenschappelijken naam van een inlandschen 

 min of meer generieken dito is evenwel in dit bijzondere geval 

 niet verwarrend, omdat Calamus Manan inderdaad schijnt te worden 

 beschouwd als de manau bij uitnemendheid, die geen inlandschen spe- 

 cifieken naam noodig heeft. Zij vormt dikwijls één kolossalen, on- 

 buigzamer!, zeer sterken stengel, die in de wildernis een lengte van 

 30 a 40 M. bereikt, soms meer dan een, doch altijd een gering aantal. 

 F.enige monsters door mij gezien hadden een dikte van 1.5 tot 5 cM. 

 met scherp geteekende, gelijkmatig rondloopende knoopen. De lengte 

 der leden bedraagt, uitgezonderd aan het alleronderste deel, 20 

 tot 35 cM. I let oppervlak is glimmend geel met zwarte kringen om 

 de knoopen. In haar geheel dient deze rotan voor het overspannen 

 van rivieren bij de veren, verder voor wandel- en zweepstokken, voor 

 geraamten van draagmanden en dergelijke kleine toepassingen : voor 

 doeleinden waarvoor rotan in (.\nn regel wordt gebruikt is zij we- 

 gens haar groote dikte, hardheid en onbuigzaamheid niet geschikt. 



^ken. Naar mij uit Palembang werd bericht worden uitgegraven wortel- 



einden van tijd tot tijd naar de hoofdplaats opgezonden en te 

 Moeara Doea betaald met / 2.50 a / 3. — per 100. Tenzij deze mede- 

 deeling onjuist is — ik heb geen bijzondere reden om dit aan te 

 nemen — is derhalve C. Manan een der rotans die de z. g. manauriang- 

 tokken van den palembartgSCfren handel leveren. Deze stokken zijn 



