CALYPTROCALYX — DRYMOPHLOEUS. 405 



2i/636. Gronophyllum microcarpum scheff. 



Volksnamen. Mal. Anib.: Niboeng mérah këtjil, Pinang oetan 

 boewah këtjil, P. saléa — Oost-Celebes: Oposi. 



Pinanga sylvestris oryzaeformis beschrijft Rum- stam. 

 phius (I, bl. 40) als een palm met een stam niet dikker dan een been * 

 en hoogstens zoo groot als van een jongen pinangboom. Het lichtrose 

 hout is ruim een vinger dik, hard, lang van draad en geschikt voor 

 latten. De ambonneezen gebruiken de stammen echter meestal in 

 hun geheel voor dakwerk, nadat de buitenste ruigte is afgeschraapt; 

 door den rook worden zij dan zeer hard en duurzaam. 



Het palmiet is eetbaar, of tenminste geschikt om het sap uit te Paimii 

 zuigen, zoolang de boom nog geen vrucht heeft gedragen. 



De bloedroode vruchten zijn zoo groot als rijstkorrels (de naam vn.cii 

 pinang saléa duidt op de grootte der vruchten: saléa = Coix) en kun- 

 nen bij gebrek aan echte pinang in haar geheel bij de sirih worden 

 gebruikt, want bolster en kern zijn schier van één substantie (R.). 



2i/64o. Drymophloeus jaculatorius mart. 



Als tweede soort van niboeng këtjil, voorkomend op Halmahera en 

 Nieuw-Guinea, beschrijft Rumphius (I, bl. 68) een duistere palm- 

 soort (volgens Beccari waarschijnlijk niet behoorend tot het geslacht 

 Drymophioeus), waarvan de stam niet boven twee vingers dik is, stam. 

 doch 4 a 6 vadem lang, zeer recht en stijf, schier alleen uit hard hout 

 bestaande. Nadat de buitenste ruigte er is afgeschraapt worden 

 deze stammen gebruikt voor dakwerk, de dunne voor werpspiesen (R.). 



21/640. Drymophloeus olivaeformis mart. ( D. ceramensis 



scheff., Ptychosperma Rumphii bl., S e a f o r- 



t h i a olivaeformis mart.). 



Volksnamen. Mal. Mol.: Niboeng këtjil — Ba\i:?Pëdji — Alf. 



Amb.: Paloen maoen, Paroen maoen — Boeroe: Sëboet — 



Ternate: Doko. 

 Saguaster minor beschrijft Rumphius (I, bl. 67) als een in 

 lichte bosschen op luchtige bergen groeiende palm, op Ambon zeld- 

 zaam, maar meer voorkomend op Celebes en in de Molukken. De stam stam. 

 is gewoonlijk 12 tot 15 voet hoog — in sommige landen bereikt hij 

 een lengte van wel 6 vadem — een arm, hoogstens een been dik, en 

 gelijkt op dien van den pinangboom, behoudens dat hij spits toe- 

 loopt. Het buitenste, zwartachtige hout splijt wat schuin en is daar- 

 om niet geschikt voor lange latten. Meestal wordt dan ook de stam 

 in zijn geheel voor dakwerk gebruikt na afgeschraapt en berookt 

 te zijn, doch hij is minder duurzaam dan niboeng mérah (Pinanga 

 punicea mfrr.). 



2i/64o. Drymophloeus saxatilis mart. ( A r e c a h u m i 1 i s willd., 



Ptychosperma saxatilis bl.). 

 Pinanga sylvestris saxatilis beschrijft Rumphius 



* Voor de identificatie van Rumphius' plant heb ik mij gehouden aan 

 Beccari (Annales du Jardin Botanique de Buitenzorg II, bl. 79). Het meest 

 forsche exemplaar van Gronophyllum microcarpum scheff. in 's Lands 

 Plantentuin echter heeft op borsthoogte een.middellijn van slechts 7 cM. Merrill 

 heeft wel deze soort van Ambon in handen gehad, doch er niet de Pinanga 

 sylvestris oryzaeformis in gezien. Daarvoor geeft hij Pinanga glubulifera merr. 

 (Areca globulifera lamk) op. 



